در عصر جدید روابط بین الملل، عقاید عمومی نقش بالقوه ای در شکل گیری سیاست خارجی کشورها ایفا می کنند. اینکه خود این عقاید تحت تاثیر چه متغییرهایی هستند، بحثی جداگانه و مفصل است اما در هر صورت رویکرد هر ملت به دولت-ملتی دیگر، در نهایت منجر به اتخاذ سیاستهای مثبت یا منفی در قبال کشورِ هدف خواهد شد. 

بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط موسسه نسبتا" معتبر Harris Poll، افکار عمومی آمریکاییان نسبت به ایران بسیار منفی است. پس از پرس و جو از بیش از 2000 آمریکایی میانسال، موسسه هریس به این نتیجه رسید که 70 درصد مردم آمریکا ایران را " نادوست، و دشمن" خود می دانند. بر اساس این نظر سنجی، ایران در میان کشورهای منطقه خاورمیانه، متخاصم ترین شناخته شده است و با توجه به تغییرات در دولت آمریکا، این مسئله می تواند در طولانی مدت منافع ایران را تحت تاثیر قرار دهد.

مطالعه متن انگلیسی: 

http://www.harrisinteractive.com/harris_poll/pubs/Harris_Poll_2009_11_20.pdf

مرکز دیپلماسی عمومی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی کتابچه جدیدی منتشر کرده است که "دیپلماسی عمومی:درسهایی از گذشته" نام دارد و نیکلاس کال نویسنده آن است. این کتابچه به تعریف دیپلماسی عمومی، رویکردهای مهم در آن و نیز مثالهای موفق و ضعیف در دیپلماسی عمومی آن می پردازد. 

برای مطالعه مطلب به لینک زیر مراجعه کنید:

http://uscpublicdiplomacy.org/publications/perspectives/CPDPerspectivesLessons.pdf

خانم کلینتون که در پرایمری ها بسیار تند تر از اوباما در باره عرصه بین الملل سخن می راند و حتی زمانی گفت که در صورت حمله ایران به اسرائیل آنجا را با خاک یکسان می کند و این حتی به مذاق آمریکایی ها نیز چندان خوش نیامد... هماکنون در باره دیپلماسی عمومی آمریکا در دوران اوباما و رویکرد خودش مصاحبه ای کرده است که قابل تامل است.

در این مصاحبه که با ABC انجام داده است، کلینتون رویکرد "یکطرفه" در دیپلماسی عمومی را رد کرده و رویکردی "استماعی" را مد نظر قرار داده است و بیان کرده که او هماکنون به مکانهای مختلف صفر می کند و با مردم در می آمیزد و نظرات آنان را می پرسد تا لااقل آنان بدانند که آمریکاییان نظرات آنان را گوش می کنند. البته خانم کلینتون در نهایت بر "تاثیر" بر ملتها به عنوان غایت اصلی پروژهایی از این دست تاکید کرده است... 

مطالعه کامل متن به زبان اصلی در ادامه مطلب

سیمون آنهولت که در باره "برندیسم" و "تصویر مارکها" کار می کند و آنرا با دیپلماسی عمومی هم ادغام کرده است و به هر کشوری و منابع فرهنگی-مردمی-اتقصادی آن به عنوان یک "مارک" نگاه می کند، در جدیدترین ابتکار خودش نرم افزاری را تهیه کرده است که بر اساس نظرسنجی های به عمل آمده در باره کشورهای مختلف عمل می کند و به مخاطب می گوید که مثلا مردم کشور آمریکا در باره کشوری مانند ایران یا مصر یا روسیه چگونه می اندیشند... البته به نظر می آید که نظرسنجی هایش چندان متقن نباشد ولی بطور کل ابتکار جالبی در عرصه روابط عمومی و دیپلماسی عمومی باشد و می توان از شیوه کاری آن بهره گرفت.

چکیده یافته های این دوره نشان می دهد که آمریکا بدلیل "تاثیر اوباما" به صدر جدول کشورهای محبوب ملتها بازگشته است و جالب جایگاه ایران است که حتی در روسیه هم بین 50 کشور جایگاه پایینی دارد. البته احتمالا در نظرسنجی نسبت به ایران دقت نشده است.

برای مشاهده اصل وبسایت به لینک زیر مراجعه کنید:

http://www.simonanholt.com/Research/research-introduction.aspx

برگمن مقاله مفیدی در زمینه دیپلماسی عمومی آمریکا در خاورمیانه نوشته بود که دکتر حسن بشیر و جبار علایی مِهره زحمت کشیده اند و ترجمه اش کرده اند. مقاله رویکردی انتقادی دارد ولی حاوی اطلاعات مفیدی است. 

دیپلماسی عمومی ایالات متحده در خاورمیانه (یک رهیافت فرهنگی انتقادی)

مترجمان: دکتر حسن بشیر و جبار علایی مِهره

 چکیده:

 یکی از بخش های در حال رشد در حوزه ادبیات روابط عمومی، تحقیق عمقی با عنوان دیپلماسی عمومی است. این علاقه در حال رشد به دیپلماسی عمومی در کنار افزایش توجه دیپلماسی عمومی ایالات متحده به خاورمیانه قرار گرفته است. بر اساس یک تحلیل انتقادی از استراتژی های دیپلماسی عمومی در خاورمیانه، نویسنده نشان می‌دهد که مدل های سنتی دیپلماسی عمومی بصورت دیپلماسی عمومی فعلی تغییر کرده است. بر اساس یک مدل آیینی ارتباطی و تئوری کنش ارتباطی که در این مقاله تعقیب می‌شود، نویسنده به وضوح استدلال می‌کند که یک رهیافت فرهنگ محور در اجرای دیپلماسی عمومی بین‌المللی ضروری است.

 اصطلاحات کلیدی: دیپلماسی عمومی؛ روابط عمومی؛ مطالعات میدانی؛ پسااستعماری.

اصل مقاله در اینجا 

عنوان کلاس: دیپلماسی عمومی و مسائل جهانی (Public Diplomacy & Global Issues)

با دعوت نیکلاس کال، به کلاس 3 ساعته اش رفتم. او بهمراه یک دیپلمات بازنشته آمریکایی به نام باب  و خانمی دیگر از گردانندگان کلاسی 25 نفره بودند. کال من و یک خانم کره ای را که او هم برای شرکت در کلاس آمده بود معرفی کرد و سپس پروسه کلاس شروع شد. کلاس 3 ساعته به دوبخش تشکیل شده بود که اولی را دانشجویان و دومی را اساتید می چرخاندند.

بخش اول: کار تیمی بر روی طرحی به نام "ترسیم استراتژی د.ع از منظر بهداشتی برای کشور دلخواه از سوی سازمان بهداشت جهانی"

دانشجویان در گروههای 6-7 نفره به نامهای سبز و سرخ و طلایی و ... در ارائه ای 10 دقیقه ای به معرفی طرح خود که یک هفته گذشته بر روی آن کار کرده بودند پرداختند. در این میان یکی از گروهها که بعدا فهمیدن هیئت ژوری هستند سئوالاتی را از گروههای ارائه دهنده طرحها پرسیدند. موضوعات مختلف بود: اولین گروه بر روی "کاهش میزان چاقی در مکزیک" کار کرده بود و بیشتر استفاده از یک تیزر تبلیغاتی تلویزیون برای کاهش استفاده از فست فود، تشویق ورزش، و خودپزی مدنظر داشت. گروه دوم برای طرح "کاهش آنفولانزای مرغی در اندونزی" پوستر و برنامه پخت غذا و رادیو و ... ارائه کرده بود. گروه آخر نیز برای " کنترل ایدز در کشوری آفریقایی به باگساوا" طرح مشاوره فرد به فرد، ارائه کاندوم! و تشویق روسپیگران به ورود به صنایع دیگر می پرداخت. همه گروهها به نوبت ارائه می دادند و هر کسی که لازم می شد به سئوالات گروه 4 یا همان ژوری می پرداخت. نکته جالب در این برنامه همانا ارائه کاندومی با طرح مد نظر بر روی جلد آن به ژوری در جواب یکی از سئوالاتشان بود! کلی همه خندیدند. قرار شد استراحت کوتاهی داشته باشند تا هم استادان و هم هیئت ژوری به گروهها امتیاز دهند و بشود توشه آخر ترمشان!

بعد از استراحت ابتدا گروه دانشجو امتیازاتش را بهمراه ایرادها و قوتها گفت و سپس اساتید نظراتشان را گفتند و امتیازات را اعلام کردند. یکی از گروهها امتیاز بالایی گرفت و پس از اینکه باز هم از آنها خواسته شد نظراتشان را بدهند برخی هم نظر دادند و کار بخش اول کلاس تمام شد.

بخش دوم: درس توسط استاد در باره "دیپلماسی عمومی و مسائل محیط زیستی"

نیک درسش را در باره اینکه چگونه کشورهای مختلف جهت استفاده سیاسی از موضوع محیط زیست فعالیت کرده اند گفت و اینکه چگونه سیاستهای موافق با محیط زیست برای ژست کشورها خود است و برخی سیاستها هم مانند سیاستهای دولت بوش تصویر کشورها را نامطلوب می کند. تاریخچه مهم شدن محیط زیست را گفت و اینکه رویکرد تمدنها بدین مسئله چگونه بوده است و مثلا مسیحی ها از آنجا که خود را صاحب زمین از طرف خدا می دانسته اند بدان بیشتر از بومیان آمریکا جفا کرده اند چرا که بومیان برای نعمتهایشان از زمین متشکر بودند و مسیحیان و یهودیان از خدا! همین که بدان اندیشیده بود برایم جالب بود. بعد هم گفت که بریتانیا خیلی بهتر از بقیه در این بخش کار کرده است و در نهایت هم از دانشجویان خواست که برای هفته دیگر برای موضوع "مشارکت با یک گروه قبیله ای برای تهیه برنامه ای تلویزیونی جهت آگاهی از مشکلات محیط زیستی" در کشورهای مختلف طرحی ارائه دهند. کلاس بدون سلام و صلوات به پایان رسید. بعد از کلاس کمی با نیک صحبت کردم و اینکه چقدر از این کلاس که همه اش تقریبا" در باره دیپلماسی عمومی بوده، لذت برده ام. دعوت کرد برای نشستی در باره دیپلماسی چریکی! که یکی نوشته بود. شاید بروم. 

چندروز پیش روز چهانی دموکراسی بود و به همین مناسبت هم وزارت امور خارجه آمریکا برندگان مسابقه فیلم 3 دقیقه ای دموکراسی را به آمریکا دعوت کرده بود. اولین دور این مسابقات که پارسال برگزار شد با حضور 900 فیلم و برنده شدن 6 شرکت کننده به پایان رسید. در این میان چند فیلم از ایران هم ارسال شد که جایزه نبردند. 

این مسابقات، همانظور که جودیث مک هیل، مسئول دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه آمریکا، اعلام کرد امسال نیز برگزار می شود. 

فیلم برندگان و مک هیل قابل تامل است:

 http://www.citizentube.com/2009/09/democracy-video-challenge-winners-on.html

گلسمن در مقاله ای در نشریه فارین پالیسی به گمراهی رویکردهای اوباما و ادمیرال مولن پرداخته است. گلسمن رویکرد "ایجاد اعتماد از طریق القای تصویر مثبت از آمریکا و نیز عمل به جای کلام" را که از سوی مسئولین دولت اوباما مطرح می شود رد کرده و بر لزوم استفاده از ابزار کوتاه مدت مانند رسانه ها برای ارائه تصویری منفی از افراطگرایان اسلامی تاکید می کند. این مقاله همانند صحبتهای گذشته وی بیانگر این مثال معروف اوست که : زمانی که ما کوکا کولا داریم و مردم پپسی می خوردند در اولین گام نباید گفت کوکا بخورید، بهتر این است که آنها را از پپسی فراری و منزجر کنیم! وی در این میان هم نظری به ایران داشته و با تاکید بر صدای آمریکا و رادیو فردا خواهان توجه بیشتری به گسترش شبکه های اجتماعی و ان جی او ها شده است. 

اصل متن در ادامه مطلب

به نقل از سایت دانشگاه امام صادق (ع)

کتاب ارتباطات جهانی و سیاست خارجی اثر ایتان.گیلبوآ  توسط انتشارات دانشگاه امام صادق علیه السلام چاپ و منتشر شده است.ترجمه اثر حاضر را آقای دکتر حسام الدین آشنا و محمد صادق اسماعیلی به عهده داشته اند.کتاب شامل پنج مقاله اصلی است:

1. ارتباطات جهانی و سیاست خارجی
2. ارتباطات جمعی و دیپلماسی چارچوبی نظری
3. تاثیر سی ان انی
4. دیپلماسی محرمانه در عصر تلویزیون
5. دیپلماسی دلالی رسانه ای

اثر در 247 صفحه (رقعی)و به قیمت 3500 تومان عرضه شده است.علاقه مندان به  تهیه این اثر می توانند با شماره 883701420 و یا انتشارات دانشگاه تماس حاصل نمایند.

مولفه های زیادی در تصویر یک کشور تاثیرگذارند: رهبران، سیاستها، سبک زندگی مردم، شرکتهای تجاری و محصولات، کمکهای خیریه، و نیز توانایی های رسانه ای. در این میان ظاهرا" جایگاه رهبران اهمیت زیادی دارد. مثال آن را می توان در تصویر آمریکا و جایگاه رهبران آن در دهه اخیر مشاهده کرد. بوش، به تنهایی و به دلیل سیاستهای یک جانبه اش، تصویر آمریکا را بشدت مخدوش کرد، اما اوباما، رهبری که با شعار تغییر آمد، علی رغم اینکه تغییر زیادی در سیاستها نداده است، هماکنون توانسته تصویر آمریکا را از روزگار ذلت به دوران عزت برساند. این ماه، موسسه پیو، نظرسنجی انجام داده که بر اساس آن تصویر آمریکا به روزگار نیک قبل از بوش بازگشته است. 

مطالعه کل گزارش را بخوانید.

به نظر می رسد یکی دیگر از سرفصلهای تاریخ دیپلماسی عمومی آمریکا شکل گرفته باشد و این همانا ورود چشمگیر وزارت دفاع به حیطه دیپلماسی عمومی، تبلیغات، و روابط عمومی باشد. این حیطه قبل از قرن بیست و یکم در اختیار ارگانهای مختلفی همچون اداره اطلاعات جنگ، کمیته اطلاعات عموم، و نیز آژانس اطلاعات آمریکا USIA  بود و پس از آن نیز در سال 1999 تقریبا" به وزارت امور خارجه محول شد. هماکنون باید منتظر فعالیتهایی بیش از پیش غیر آشکارتر از سوی وزارت دفاع آمریکا بود. 

چندی پیش کنگره آمریکا نسبت به ورود بیش از حد وزارت دفاع آمریکا به حیطه دیپلماسی عمومی اظهار نگرانی کرد. کنگره در بررسی سند درخواست بودجه سال 2010 که از سوی وزارت دفاع این کشور ارائه شده بود، نسبت به اینکه وزارت دفاع بدون ارائه برنامه هزینه بودجه درخواستی در بخش دیپلماسی عمومی و تبلیغات ابراز ابهام کرده و از وزیر دفاع خواسته است وضوح بشتری در این زمینه داشته باشد. گزارش ها حاکی است وزارت دفاع آمریکا، اخیرا"، بطور سالانه بودجه ای معادل 1 میلیارد دلار را صرف "ارتباطات استراتژیک و دیپلماسی عمومی" می کند.  

مطالعه کل گزارش 

تبادلات دانشجویی یکی از ماندگار ترین برنامه های دیپلماسی عمومی از لحاظ تاثیرگذاری هستند. در بسیاری موارد، دولت آمریکا برای اینکه میزان "غرق شدن فرهنگی"  (Cultural Submersion) به نقطه کمال خود برسد، دانشجویان را به خانواده های آمریکایی می سپارند تا با آنان زندگی کرده و فرهنگ آمریکایی را بیاموزند و ارتباطات صمیمانه تری ایجاد شود. از آنجا که موسسات و شرکتهای خصوصی بعضا" پیمانکاران پروژه های وزارت امور خارجه هستند، در مواردی نیز نتیجه ها برعکس می شود و خانواده هایی "نامطلوب" میزبان مهمانان دانشجو می شوند که تاثیرات برنامه تبادلات دانشجویی را منفی می کند. یکی از این موارد در شهر اسکرانتن در ایالت پنسیلوانیا روی داد که ظاهرا" تنها مورد نیست... برای مطالعه متن انگلیسی به ادامه مطلب مراجعه کنید.

شماره دوم نشریه دیپلماسی عمومی از سوی مرکز دیپلماسی عمومی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی منتشر شد. در این شماره که با تاکید بر "عصر قدرتهای میانی" به چاپ رسیده است مقالات مختلفی در باره دیپلماسی عمومی آمریکا، کانادا، و ایران نگاشته شده است که در این میان مقاله انوش احتشامی قابل تامل می باشد. برای ورود به نشریه روی لینک زیر کلیک کنید:

http://publicdiplomacymagazine.com/

الیوت شراگ که معاون وبسایت فیس بوک است در مصاحبه ای با شورای روابط خارجی آمریکا در باره میزان و چگونگی استفاده دولتها از کانال اینترنت و وب سایتهای ارتباطات اجتماعی تاکید کرده است که بهترین استراتژی برای دولتها همانا تکیه بر واقعیت و عدم طرفداری کورکورانه است....

متن اصلی آن را در ادامه مطالب بخوانید.

جیمز گلسمن، مسئول سابق دیپلماسی عمومی در وزارت امور خارجه دولت جورج بوش، هماکنون که "جایگاهی دیپلماتیک" ندارد اقدام به ایجاد وبلاگی کرده است که محتوی آن و نیز ارتباط برقرار کردن با آن برای علاقه مندان به دیپلماسی عمومی خالی از لطف نیست. 

وی در این وبلاگ به عنوان مثال به موارد مختلفی در زمینه دیپلماسی عمومی آمریکا همانند شبکه الحره و بازخوردهای آن می پردازد. 

آدرس وبلاگ: http://www.jameskglassman.com/

شرکت در کارگاه آموزشی "دیپلماسی فرهنگی" در موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین

این هفته از 13 تا 17 آوریل در موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین یک کارگاه آموزشی برگزار شد که هزینه شرکت در آن 195 یورو بود. مبلغ را پرداختم و در آن شرکت کردم.

برنامه در "خانه آمریکا" (America Haus) برگزار شد و این همان ساختمانی است که شبیه به ساختمانهای موسسه گوته، یا "شورای بریتانیا" بوده و از منظری آمریکایی به فعالیتهای فرهنگی می پرداختند. این ساختمانها هماکنون بدلیل پایان جنگ سرد و تاکید آمریکا بر خاورمیانه در کشورهای اروپای غربی خالی شده اند و موسساتی همانند "موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین" در آنها مشغول به کار هستند.

مارک دونفراید، ملیت آمریکایی دارد و رئیس موسسه است. برنامه های این کارگاه عبارت بودند از:

تعریف دیپلماسی فرهنگی- تاریخچه دیپلماسی فرهنگی- موسیقی و ورزش بعنوان دیپلماسی فرهنگی- سیاست فرهنگی آلمان در جلسه ای در مجلس این کشور—برنامه های جدید برای دیپلماسی فرهنگی— چالشها و فرصتهای موجود برای دیپلماتهای فرنگی.

این برنامه البته بر خلاف ظاهر فریبنده آن چندان پرکیفیت نبود اما نکات مثبتی را نیز در بر داشت که به قرار زیر هستند:

شرکت 17 – 18 دانشجو از کشورهای مختلف اروپایی که بدنبال این تبادلات بودند.

کارگاه بر محور مشورت و مشارکت دانشجویان پیش می رفت .

تورهای زیادی برای دیدار از مکانهای فرهنگی برلین برگزار شد.

بخش "ورزش بعنوان دیپلماسی فرهنگی" مرتب و منظم برگزار شد.

بطور کل برنامه مفیدی بود چرا که به لحاظ ساختاری، محتوایی و ارتباطی ثمرات مثبتی برای حقیر داشت.

عکس مربوط

به گزارش عصر ایران (asriran.com) به نقل از پایگاه مرکوری نیوز، خانم «فریبا نژاد»، هنرمند ایرانی ساکن آمریکا و رئیس باشگاه زنان ایرانی در شهر «کوپرتینو» واقع در ایالت کالیفرنیا، یک نقاشی از تصویر اوباما را که در کنار آن شعر زیبای «بنی آدم اعضای یکدیگرند ...» اثر سعدی به زبان های فارسی و انگلیسی نقش بسته است به کاخ سفید فرستاد.

این تابلو در ماه ژانویه توسط باشگاه زنان ایرانی  به عنوان هدیه تبریک انتخاب اوباما به ریاست جمهوری به شورای شهر کوپرتینو عرضه شد و پس از چند ماه وقفه اکنون مترصد ورود به کاخ سفید است.

وی با اشاره به شعر معروف سعدی می گوید: "همه ایرانی ها با این شعر آشنا هستند. پدربزرگ های ما این شعر را برای ما می خوانند. این شعر حامل پیام ارزش های انسانی، توجه به دلسوزی، ترحم و پذیرش تنوع نژادی است."

این هنرمند ایرانی با بیان اینکه این تابلو نماد باور اعضای باشگاه متبوعش به اوباما است و به عنوان هدیه ای به او عرضه شده اضافه کرد: "ایران یک ملت متمدن است که در آن اقوام مختلف با فرهنگ های متنوع در کنار هم زندگی می کنند، این پیام احترام، اعتماد و پذیرش فرهنگ های مختلف را می رساند."

نیروی دریایی امریکا با انجام فعالیتهای پزشکی بدنبال ایجاد ارتباط و گسترش فعالیتهای دیپلماسی عمومی خود می باشد. نیروی دریایی آمریکا با همکاری چند سازمان دیگر از قبیل وزارت امور خارجه و  "یو اس اید" اقدام به حرکت یک کشتی بزرگ به نام Comfort یا همان "آسایش"  کرده است. این کشتی ماموریتهای پزشکی خود را در زمینه ارائه خدمات پزشکی، آموزشهای پزشکی، و برقراری ارتباط با ارگانهای کشورهای مقصد آغاز کرده است. این کشتی هماکنون در آمریکای لاتین فعالیت می کند.

برای اطلاعات بیشتر می توان به وبلاگ آن مراجعه نمود: http://comfort2009.blogspot.com/

خانم اشتفانی بابست، دبیر کل معاونت دیپلماسی عمومی ناتو، در ژانویه 2009 سخنرانی را در همایش همکاریهای ناتو انجام داده است که بطور کل به چگونگی یک استراتژی موفق دیپلماسی عمومی در عصر جدید می پردازد. مطالعه آن بسیار راهگشا خواهد بود: متن انگلیسی

دكتر حسام الدين آشنا

 اگر چه سياست خارجي موضوع مطالعه روابط بين‌الملل مي‌باشد، با اين حال مي‌توان آن را از منظرهاي مختلف ديگر نيز به بحث و بررسي گذاشت. در نوشتار حاضر نويسنده از رويكرد ارتباطي به حوزه سياست خارجي نگريسته و بر روي عامل مديريت روابط كشورها به يكديگر، تأكيد نموده است. از اين حيث نويسنده منظري تازه در بحث سياست خارجي را عرضه مي‌دارد كه مشتمل بر چهار مسأله بنيادين - كه براي درك چگونگي تعامل ميان فرهنگ، ارتباطات و سياست خارجي ضروري است – را شامل مي‌شود. اين مسائل شامل نقش و تأثير هويت ملي بر سياست خارجي، ابزارهاي فرهنگي و ارتباطي سياست خارجي، چگونگي استفاده از اين ابزارها براي ايجاد تماس فرهنگي ميان کشورهاي قدرتمند مركز و کشورهاي پيراموني و آثار احتمالي اين تماس فرهنگي در کشور مقصد است.ارائه مدل ديپلماسي عمومي بخش نهايي مقاله را تشکيل مي دهد.

درآمد

اين بررسي عمدتاً سياست خارجي و ديپلماسي را مورد بحث قرار مي‌دهد. در مطالعات بين المللي، «سياست خارجي» عبارت ازتحليل اقدامات يك دولت در قبال محيط خارجي و شرايط معمولا داخلي مؤثر در تعيين اقدامات مزبور، «سياست بين الملل» مطالعه آن اقدامات به منزله جنبه‌اي از الگوي ...

ادامه متن در ادامه مطلب

چندی پیش نشستی در موسسه صلح برگزار شد که مسئولین بزرگی در زمینه دیپلماسی عمومی در باره نقش رسانه ها و در دیپلماسی عمومی امروزی سخن گفتند. فیلم آن قابل توجه است.

سخنرانان: گلسمن- جرجیان- کاپل- مک لافلین و ...

اولین شماره از نشریه تخصصی دیپلماسی عمومی توسط مرکز دیپلماسی عمومی، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی منتشر شد. این نشریه قرار است هر شش ماه یکبار منتشر شود. مطالب شماره اول شامل موارد زیر می شوند:

یادداشتهایی به اوباما

مصاحبه نهایی با جیمز گلاسمن

۵ سال پس از گزارش جرجیان

مطالعه موردی: المپیک پکن

لازم به ذکر است شماره اولین این نشریه بصورت آن لاین در وبسایت publicdiplomacymagazine.com قابل روئیت می باشد.

              آینده دیپلماسی فرهنگی آمریکا با اوباما (۱)

این سئوال در ذهن بسیاری از مسئولین، محققین، و حتی مخاطبین دیپلماسی عمومی و فرهنگی آمریکا مطرح شده است و هماکنون بدنبال پاسخهایی برای آن می باشند. پس از مطالعه برخی از پیشنهادات و همچنین راهکارها برای خروج از "بحران دیپلماسی فرهنگی آمریکایی"  به این نتیجه رسیدم که هماکنون بطور قطع بسیاری از دست اندرکاران گذشته و حال آمریکایی و نیز محققان واساتید دانشگاهی در این زمینه معتقدند ساختار کنونی وزارت امور خارجه نمی تواند به درستی از عهده مسئولیت های فرهنگی خود بر آید و باید دستگاهی جدید بنا شود که همانند موسسات کشورهای اروپایی (آلمان: موسسه گوته، و بریتانیا: شورای بریتانیا) بتواند مستقل و بدور از مسائل مربوط به وزارت امور خارجه به کار خود بپردازد.

در باره نحوه و چگونگی عملکرد این ارگان هنوز طرح و یا پلان خاصی ارائه نشده است و بیش از هر چیز بر مدل موفق گذشته یعنی "USIA" یا همان آژانس اطلاعات آمریکا" تاکید می شود.

بهر حال علی رغم این مباحث باید منتظر بود و دید اوباما چه مقدار به شعار "تغییر" خود در بخش سیاست های فرهنگی آمریکا نیز پایبند است و این شعار را در چه بازه زمانی به اجرا خواهد گذاشت.

منابع:

 http://uscpublicdiplomacy.com/index.php/newswire/cpdblog_detail/the_future_of_american_cultural_diplomacy/

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/01/13/AR2009011303264.html      

کتاب قدرتهای رهبری (Powers to Lead) نوشته جوزف نای، استاد برجسته دانشگاه هاروارد كه در سال ۲۰۰۸ نگاشته شده است در دست ترجمه است كه بزودي در اختيار علاقمندان به مباحث مربوط به رهبري،‌قدرت نرم، و قدرت هوشمند قرار خواهد گرفت.  

تبادلات دانشجویی و تاثیرات آن بر بهبود تصویر آمریکا/ کارول بلامی و آدام واینبرگ

تلخیص و ترجمه: جواد راد

هر کدام از کاندیداها که پیروز انتخابات سال 2008 شود باید به پدیده تبادلات دانشجویی و نقش اعجاب انگیز آن در بهبود تصویر امریکا در ذهن جهانیان اهمیت زیادی دهد.

نتایج مطالعات انجام شده در زمینه تاثیرات تبادلات دانشجویی نشان می دهد که 99% از شرکت کنندگان در برنامه فولبرایت (یکی از 10 ها برنامه های تبادلات دانشجویی) "درک بهتری" از آمریکا را گزارش کرده اند، 96% از آنان تجربه سفر و درک خود از آمریکا را از طریق رسانه ها و یا فعالیتهای فرهنگی برای مردم کشور خود عنوان کرده اند، و در نهایت هم 89 % از این افراد سفر خود را موثر در قرار گرفتن در پست های مهم مسئولیتی می دانستند. هماکنون بر اساس گزارش دولت حدود 239 برنامه تبادلی توسط 64 ارگان فدرالی در حال اجرا هستند.

بنابراین باید گفت گرچه ابزار های سنتی دیگری مانند رسانه های بین المللی مانند "صدای آمریکا" هنوز مد نظر مسئولین دیپلماسی عمومی آمریکا هستند اما باید توجه داشت که عموم مردم در سطح جهان، در عصر انقلاب ارتباطات، اعتماد خود را به این گونه ارتباطات یک سویه از دست داده اند. همانطور که ادوارد مارو 40 سال پیش گفته بود: " مهمترین لینک در ارتباطات بین المللی همانا پر کردن 3 قدم فاصله است که از طریق تماس حضوری حل می شود". بنابراین اگر دیپلماسی عمومی آمریکا از طریق گسترش تبادلات فرهنگی و آموزشی دنبال شود، می توان انتظار داشت تا در دراز مدت بتوانیم شاهد بهبود تصویر آمریکا در جهان باشیم. البته باید توجه داشت که افراد انتخاب شده برای تبادل، باید بعنوان نمایندگان آمریکا از بخشهای مختلف جامعه آمریکا برخواسته و نیز به فرهنگ جامعه هدف آشنا باشند. به عبارت دیگر برای انجام تبادلاتی پرثمر باید به 4 اصل زیر توجه داشت:

• مردم مختلف به مناطق مختلف فرستاده شوند.
• برنامه های تبادلات باید به گونه ای انجام شود که شرکت کنندگان کاملا" در فرهنگ مهمان قرق شوند.
• به شهروندان فهمانده شود که دیپلماتهای غیر رسمی آمریکا بوده و وظایفشان را بر شمرد.
• بهترین شرکت کنندگان نیز باید از میان رهبران کنونی و آینده (جوانان) انتخاب شوند.

در نهایت هم باید مسئله بودجه را گوشزد کرد که علی رغم افزایش بودجه در دوران جرج بوش، این میزان هنوز در حد بودجه USIA در اوایل دهه 90 بوده و با توجه به میزان رقابت و عرصه وسیع نمی توان به این میزان بودجه تکیه کرد.

منبع:

Bellamy and Weinberg (2008) "Educational and Cultural Exchanges to Restore America’s Image", The Center for Strategic and International Studies and the Massachusetts Institute of Technology, The Washington Quarterly • 31:3 pp. 55–68.

وب 2 و دیپلماسی عمومی جدید: تاثیرات و فرصتها/ ایوان پاتر

تلخیص و ترجمه: جواد اصغری راد

وب 2 شامل برنامه های اینترنتی می باشد که فضای اینترنت را از پیغام رسانی یک طرفه به پیغام رسانی چند طرفه و دیالوگ تغییر داده است. برنامه هایی مانند وبلاگ ها، ویکیپیدیا، و سایتهای شبکه های اجتماعی (مانند اورکوت، یوتیوب، پارس لوپ،و فیس بوک،) همان نرم افزارهایی هستند که وب را از دوران پیغام رسانی یکطرفه به عصر کنونی وب (یعنی نسخه 2) رسانده اند و امکان دیالوگ و پیامرسانی را از چند طرف فراهم کرده اند. هماکنون اکثر وب سایتها به امکانات مشارکت مخاطبان در موضوعات مورد بحث مجهز شده اند (مانند ویکیپدیا).

این فرایند اینترنتی به عموم مردم در کشورهای مختلف این اجازه را می دهد تا بدور از محدودیتهای معمول در تعامل با یکدیگر قرار بگیرند. آنان همینطور می توانند با مسئولین دولتی نیز ارتباط برقرار کرده و تصمیمات دولت را تحت اشعاع قرار دهند. از سوی دیگر، دولتها نیز می توانند با تکیه به این تکنولوژی که به ایجاد جهان مجازی انجامیده است ارتباطات خود را با محدودیت های به نسبت کمتری گسترش دهند.

آنچه مد نظر دیپلماسی عمومی است همانا ارتباطات بین عموم مردم یک کشور با عموم مردم کشور دیگر، یا ارتباط دولتمردان یک کشور با عموم مردم در کشورهای مد نظر است.

از این نظر وب سایتهای مانند Face Book یا Second Life با فراهم کردن محیطهای برای اجتماع مجازی مردم می توانند نقش های تعیین کننده در تبادل افکار و نیز حرکتهای اجتماعی داشته باشند. بر اساس یافته های Digital Future در سال 2008 مردم بیشتری به نسبت گذشته در آمریکا وقت خود را با این فضا ها گذرانده و بیش از پیش در فعالیتهایی اجتماعی در جهان واقعی شرکت می کنند. این فضا ها به گفته خودشان نقش بسزایی در ارائه آگاهی و تشویق به فعالیت در زمینه های اجتماعی داشته است.

بر همین اساس دولت آمریکا در سال 2006 واحدهایی را به نام "دستیابی دیجیتالی" ایجاد کرد که در وبسایتهای مختلفی (مانند بی بی سی عربی و الجزیره ) که به موضوع سیاست آمریکا می پرداختند وارد شده و به بحث و ارائه دیدگاههای دولت آمریکا می پرداختند.

Source: Web 2.0 and the new public diplomacy: impact and opportunities

نکته:

 برای نمونه مشخص در باره ایران می توان به ابتکار تیمهای دیجیتالی در ایجاد ارتباط با آقای جوانفکر (مشاور رسانه ای رئیس جمهور)، ایجاد وبسایتهای مختلف مانند پارس لوپ در زمینه شبکه های اجتماعی توسط مسئولین د.ع آمریکا اشاره کرد.

دومین کتاب را هم در برلین خواندم و ان شاء ... کتاب سوم را هم شروع می کنم.این کتاب یکی از اولین کتایهایی است که در زمینه دیپلماسی عمومی نگاشته شده است. در عین کهنگی به موارد به ظاهر ساده ای اشاره می کند که هماکنون نیز به دلیل پایه ای بودن آنان از موارد مهم در بحثهای مربوط به دیپلماسی عمومی هستند.

 دیپلماسی عمومی و رفتارگرایی نوشته گلن فیشر

فصل اول: با توجه به "شخصیت ملی" (national Character)، برای ارائه و قبولاندن یک سیاست مشخص به عموم مردم یک کشور باید در ابتدا "شخصیت" آنان را شناخت. مفهوم شخصیت نیز شامل مواردی از قبیل "عقاید، سلیقه ها، دانش و آگاهی، پیش قضاوت ها، عادات منطقی، ارزشها و سایر موارد می شود. این ویژگیها همان فیلتری را تشکیل می دهند که فرد برای درک اتفاقات روزانه از این فیلتر شناختی استفاده می کند.

ویژگیهای فیزیکی، تجربه های شخصی، و تجربه های مشترک فرهنگی با اجتماع خودی سه منبع تغذیه کننده شخصیت افراد هستند. بنابراین برای موفقیت در یک سیاست درست باید درک درستی از "شخصیت ملی" واحد یک کشور داشت.

فصل دوم: برای ایجاد دموکراسی در کشورهای دیگر باید ایتدا عموم مردم آن کشور را دارای "فرهنگ" و "نقش پذیری" لازمه برای استفاده از نهادهای دموکراتیک نماییم. یعنی، از آنجا که ساختار های اجتماعی، مانند جایگاههای اجتماعی، متفاوتند، امکان دارد برخی از نهادها به صورت اشتباه مورد استفاده قرار گیرند. بنابراین آگاهی افراد از "نقش" خود بسیار مهم است.

فصل سوم: در یان فصل به مورد فیلیپین اشاره شده و با توجه به تلاشهای آمریکا در این کشور به مدت طولانی نتوانسته اند به نتیجه ای مثبت دست یابند. بیشترین مشکل این فرایند هم عدم توجه به موارد بالا اعلام شده است.

فصل 4: زبان و ساختار آن نقش مهمی در ارتباطات دارند. زبان باعث ایجاد درک، سیستم منطقی، و پرستیج می شود. این امر برای کسانی که در جمع ملت دیگر کار میکنند مهم است. امر ترجمه نیز در این میان باید مد نظر قرار گیرد تا مبادا مفاهیم مد نظر بدلیل ترجمه مخرب به مفاهیمی ناخوشایند تبدیل شوند.

فصل 5: دیپلماسی عمومی هنگامی تاثیر خود را ملموس تر نشان خواهد داد که قبول کنیم خواسته یا ناخواسته رفتارها و فاکتورهای فلسفی و روانشناسی در رفتار یک ملت نقش مهمی ایفا می کنند. بنابراین مطالعه رفتار دولتها در داخل و نیز عرصه بین المللی بدون در نظر گرفتن این فاکتورها امری غیر قابل قبول می نماید.

Source: Public Diplomacy and Behavioral Sciences, Glen H. Fisher, 1972  

(اولین کتابی که در برلین خواندم)

 جوزف نای کتاب "قدرت نرم: ابزار توفیق در جهان سیاست" را در سال 2004 نگاشته است و بیش از هر چیز در باره چند و چون کاهش قدرت نرم آمریکا و راهکارهای بهبود آن بحث کرده است.

قدرت (یا همان توانایی به فعلیت رساندن خواسته ها) در نگاه جوزف نای دارای دو وجه است: قدرت نرم و قدرت سخت.

وی در این کتاب "قدرت نرم" را "ترغیب کردن دیگران برای انجام دادن کاری می داند که شما می خواهید." و البته این ترغیب کردن از "جذاب بودن" سرچشمه می گیرد. در حالی که قدرت سخت از منبع "زور" و "اقتصاد" سرچشمه می گیرد. به عبارت دیگر، هر گاه برای ترغیب دیگران به انجام کاری از زور و یا زر استفاده شود همانا از وجه "سخت" قدرت بهره برده شده، و زمانی که از "جذبه" و هر چیزی که بدون هزینه خاصی باشد بهره برده شود از قدرت نرم استفاده شده است. در این حالت مخاطب شما به این دلیل که "خودش می خواهد" کاری را که شما اراده کرده اید را انجام می دهد.

نای نموداری (ص. 8) ارائه کرده است که شکل جدولی آن در اینچا مقدور است:

هر کشوری برای اینکه بتواند از قدرت نرم بالایی برخوردار باشد باید به سه منبع اصلی آن دست یابی داشته باشد:

1-      فرهنگ عمومی و عقایدی جهان شمول

2-      سیاست (داخلی و خارجی) قابل اعتماد و معتبر

3-      کانالهای ارتباطی جهت انگاره سازی موضوعات روز

آمریکا نیز از این جهت یکی از ثروتمند ترین کشورهاست. اما اخیرا" سیاستهای آمریکا در دوران بوش (حتی قبل از ماجرای 11 سپتامبر) باعث کاهش شدید قدرت نرم آمریکا شده است و هماکنون آمریکا برای رسیدن به اهداف خود با مشکل مواجه شده است (ص. 25).

بنابراین آمریکا و هر کشور دیگری که قصد بهره مندی از قدرت نرم در عرصه بین المللی را دارند باید به سه منبع اولیه قدرت نرم توجه کنند.

   منبع:

Nye, Joseph S. (2004) Soft Power: the Means of Success in World Politics, New York, Public Affairs.

گلسمن در سخنرانی خود برای چاتم هاوس که در سالگرد یازدهم سپتامبر ایراد کرد به تبیین استراتژی خود برای دیپلماسی عمومی آمریکا پرداخت. مطلب زیر چکیده سخنرانی است.

عصر جدید دیپلماسی عمومی/ جیمز گلسمن

دیپلماسی عمومی یعبارت ساده یعنی: دیپلماسی معطوف به عموم مردم. همانند دیپلماسی سنتی و یا فعالیت نظامی، هدف دیپلماسی عمومی همانا منفعت ملی است. این هدف نیز از طریق اگاهی بخشی، اطلاعرسانی، ارتباط و تعامل، و ترغیب عموم مردم در کشورهای خارجی تامین می شود.

دیپلماسی عمومی آمریکایی سنتی دیرینه دارد. از دوران جنگ سرد سازمانهایی مانند "کنگره آزادی فرهنگی"، سازمان اطلاعات ایالات متحده (USIA)، و رادیو اروپای آزاد بسرعت به دیپلماسی عمومی پرداختند. اما در دهه 90، بدلیل فضای مثبتی که برای آمریکا ایجاد شده بود، این ارگانها تعطیل شدند.

هماکنون دولتمردان آمریکایی معتقدند که گلوله و زندان نمی توانند ما را به پیروزی برسانند. دیپلماسی عمومی هر روز بیشتر از دیروز جزء لاینفک رسیدن به اهداف ملی می شود.

دیپلماسی عمومی دارای 4 رکن اصلی است:

• برنامه های آموزشی و فرهنگی: حدود 60 برنامه آموزشی مانند فولبرایت و "اکسس میکروبورس" (Access Microscholarships)
• برنامه های اطلاعرسانی بین المللی: از طریق اینترنت، انتشارات، و سخنرانان
• رسانه های بین المللی: از 60 سال پیش تا کنون شروع شده و هماکنون نیز به بیش از 60 زبان پخش می شود.
• و تعامل ایدئولوژیک: جنگ عقاید.

مسئول دیپلماسی عمومی آمریکا دو وظیفه دارد: ریاست دفتر دیپلماسی عمومی در وزارت امور خارجه و مسئول هماهنگی های بین ارگانهای مختلفی که در جنگ ایدئولوژیک درگیر هستند، مانند وزارت دفاع، و جامعه اطلاعاتی.

هماکنون جنگ بر علیه ترور به معنای نبرد عقاید است و پیروزی نهایی از آن برنده در نبرد عقاید است.

سیاست آمریکا در اعمال دیپلماسی عمومی دچار تغییر مسیر شده است. تا قبل از این بیشتر بر بهبود تصویر آمریکا در میان مخاطبان جهانی تاکید میشد اما هماکنون بر تخریب و مقابله با ایدئولوژی افراطگرایان تاکید دارد.

گلسمن قبلا" نیز این استراتژی جدید را اینگونه تبیین کرده بود: "کار ما مانند این است که قبلا" در ارائه دو محصول رقابتی مانند کوکاکولا و پپسی (و با فرض اینکه کوکا ما هستیم) سعی میکردیم به مردم بگوییم کوکا کولا بخورید. هماکنون می خواهیم بگوئیم پپسی نخورید.

بیشترین میزان خصومت با آمریکا در خاورمیانه و اروپا وجود دارد. تلاش دفتر بر این است تا بر روی نقاط مشترک با اروپائیان و خاورمیانه ای ها که همانا برخورد با رفتارهای افراطگرایانه است تعامل داشته باشد.

اتفاقات کنونی در جوامع مسلمان خواه نا خواه بر امنیت ملی ما نیز تاثیر گذار است و وظیفه ما این است تا با گسترش جایگزینهایی برای افراطگرایی خشونت آمیز، تفکر انتقادی، میانه روی، و ارزشهای دموکراتیک از میزان تبعات منفی این وقایع بکاهیم.

برای مقابله و تخریب افراطگرایی نیز دو راه پیش روست:

1-  بر هم زدن شهرت ساختگی رهبران و نیروهای آنان و رسوا ساختن آنان که از طریق مسلمانان و نیز غیر مسلمانان باید انجام شود.

2-  ارائه راهها و جایگزینهایی برای افراطگرایی خشونت آمیز که از طریق بخش خصوصی و شبکه های اجتماعی و اینترنت انجام میشود.  بطور خلاصه "انحراف نیروهای بالقوه افراطگرایی به سمت سرگرمی، تکنولوژی، و سیاست و مذهب و ... " کار دوم است.

در نهایت نیز در کنار این امور باید بدنبال ایجاد حرکتهای ضد افراطی در این جوامع بود. مدلی مانند جمعیت "زنان ضد رانندگی در حال مستی" (MADD) می تواند الگوی مناسبی برای ایجاد حرکتهای طرفدار دموکراسی باشد.

امید بر این است که ابتدا در نبرد عقاید پیروز شد و همزمان با آن نیز بدنبال تحبیب قلوب و جذب افکاربود.

ترجمه: جواد راد

ایده مارک سازی ملت ها را اولین بار سیمون آنهولت به عرصه دیپلماسی عمومی معرفی کرد. مارکسازی ملتها رشته ای است که به لحاظ نظری به مفاهیم موجود در مدیریت بازرگانی و مدیریت مارکها اشاره داشته و از نگاه بازرگانی سعی در اندازه گیری، ایجاد، و کنترل محبوبیت کشورها و ملت ها دارد.

به عبارت ساده تر هنگامی که از "مارک" صحبت می شود بیش از هر چیز به مفهومی که در ذهن مشتری ایجاد می شود اشاره می شود. این مفهوم می تواند دلپذیر و یا مشمئز کننده باشد. بعنوان مثال مارکهای معروفی مانند ریبوک (Reebok) و یا آدیداس (Adidas)  با پوشاندن محصولاتشان بر تن افراد مشهور (مثلا" مایکل جکسون، و یا محمد علی کلی) سعی در ایجاد مفهومی مثبت در مشتریان خود دارند. این مفهوم می تواند نشان از قدرت، علم، جوانی، سرزنده بودن، و یا هر صفت مثبت بشری باشد، آنچه برای الغاگر اهمیت دارد این است که مخاطب وی از با دیدن مارک و یا تماس با آن حس مثبت مد نظر در وی ایجاد شود. در این صورت آن "مارک" بزودی مورد توجه مشتریان قرار خواهد گرفت و موفقیت های زیادی را نسیب صاحبان آن "مارک" خواهد کرد.

ادعای افرادی مانند سیمون آنهولت نیز این است که در عرصه فرهنگی و سیاسی نیز می توان از ایده "مارک سازی" بهره برد و آنرا برای ملت ها بکار برد. در این رویکرد، ملت ها خود را با مارک ها و یا سمبلهای مثبت و مشخصی معرفی می کنند که می تواند در مخاطب را بسوی خود جذب کند و تاثیرات خود را در حیطه های سیاسی ، فرهنگی، و بطبع اقتصادی بر جای بگذارد.

یکی از موارد مهم که مارک سازی را به دیپلماسی عمومی مربوط می سازد اینجاست که دیپلماسی عمومی بدنبال "فروش عقاید" است و مارکسازی می تواند در صورت موفقیت حامل و انتقال دهنده "عقیده" مد نظر باشد.

به نظر می رسد این رویکرد بیش از سایر رویکردها در دستگاههای دیپلماسی عمومی آمریکا در دستور کار قرار دارد. بدلیل اهمیت موضوع بیشتر بدان پرداخته خواهد شد.

 کریستوفر نش (در موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین) در مقاله ی نیمه مبسوطی که نوشته است به تعریف و چگونگی رخداد دیپلماسی فرهنگی می پردازد. وی به آرائ بزرگانی همچون جوزف نای و میتون کامینز، و بورگس مراجعه کرده و سعی در ارائه جمع بندی مباحث مربوط به دیپلماسی عمومی، دیپلماسی فرهنگی، دیپلماسی شهروندی و ... می کند:

" تلاش من در این مقاله بر آن است تا ثابت کنم دیپلماسی عمومی زیر مجموعه دیپلماسی فرهنگی است...

بطور کل پدیده ارتباط فرهنگی که بدنبال ارائه، دریافت، و یا تسهیم مولفه های فرهنگی هر کدام از دو طرف ارتباط می باشد منجر به فرایندهایی می شود که شکل زیر خلاصه ای از آن است":

برای مطالعه اصل مطلب بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

اصل مقاله

تیسدال در مقاله کوچکی که نوشته است به مشکلات موجود در راه دسترسی به اهداف دیپلماسی عمومی اشاره می کند.

در حالی که کشورهای بسیاری تلاش خود را متوجه مارک سازی و یا دیپلماسی عمومی می کنند، عقیده و تصور موجود در باره فرهنگ، تاریخ، و هویت کشورها چه خوب و یا چه بد براحتی تغییر نمی کند.

هویت و سبک زندگی انگلیسی ها، آلمانی ها، و فرانسوی ها بعنوان مثال، در چشمان دیگران هنوز هم همان ویژگیهای گذشته را دارد.

برای مطالعه اصل متن به ادامه مطلب مراجعه کنید.

گرگ برونو، کارشناس شورای روابط خارجی آمریکا در مقاله کوتاهی که نگاشته است به ارزیابی کلی فعالیتهای دیپلماسی عمومی آمریکا از ابتدای قرن بیست و یکم و نیز تغییر رویکرد مسئول جدید بخش دیپلماسی عمومی وزارت امور خارجه آمریکا پرداخته است:

جیمز گلسمن در آخرین روزهای دولت بوش استراتژی خود را برای بهبود پیروزی در جنگ عقاید اینگونه اعلام می کند: "باید از هر گونه پتناسیل لازم برای طرد افراطگرایی خشونت گرا بهره­ برد". نکته قابل تامل اینجاست که وظیفه کنونی ما این نیست که "نشان" آمریکا را تبلیغ کنیم بلکه باید افراطگرایان را نا معتبر سازیم. بعبارت ساده تر مثلا" "ما کوکاکولا هستیم و مخاطبانمان کوکا کولا می نوشند، کار ما این نیست که بدانها بگوییم کوکاکولا بخورند، بلکه باید بدانها بفهمانیم که پپسی بد است".

این تغییر رویکرد بهمراه گسترش فعالیتها و میزان بودجه های اختصاصی به امر دیپلماسی عمومی نوید بهبود تصویر آمریکا را می دهد؟ در حالی که بودجه سالانه اختصاص یافته برای دیپلماسی عمومی از سال 2001 که میزان آن 600 میلیون دلار بوده است به 1 میلیارد و 600 میلیون دلار افزایش یافته است، برخی کارشناسان معتقدند آمریکا آنطور که باید نتوانسته به موفقیت دست یابد .

بعنوان مثال در حالی که گلسمن ادعا می کند رسانه های بین المللی آمریکا مانند صدای آمریکا و یا الحره از ابتدای قرن تا کنون با 75 درصد رشد مخاطب روبرو بوده اند، گزارشهای برخی کارشناسان حکایت از عدم موفقیت این ارگانها دارد.

اصل مطلب در ادامه مطلب

برای خواند مشروح متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

با توجه به مطلب قبلی که در باره ایجاد مرکز دیپلماسی علمی بود هماکنون به تعریفی از دیپلماسی علمی از سوی دولتمردان آمریکایی نیاز است.

دکتر پائولا دوبریانسکی، مسئول امور جهانی و دموکراسی در وزارت امور خارجه آمریکا، مقاله ای در باره تعریف و چگونگی بکار گیری دیپلماسی علمی در نشریه رسمی وزارت امور خارجه آمریکا نوشته است که بسیار مفید و قابل ملاحظه است.

برای مطالعه مقاله فایل نشریه  را دانلود کنید.

فراتر از دیپلماسی پینگ پنگ/ کارین لی- ۳۰ جولای ۲۰۰۸

دیپلماسی ورزشی ممکن است چندان در انتقال ارزشها و تاثیر موفقیتی نداشته باشد اما بیش از هر چیز مخاطبان را قادر می سازد تا فراتر از دشمنی های معمول به سمت رقابتهای سازنده و قابل قبول رهمنون شوند.

در فضایی که تصاویر تلویزیونی کشورهای متخاصم موشک های بالستیک و رژه های ارتشها است تماس بین مردم از نوع رقابتهای ورزشی بسیار کمک کننده بوده و گرچه به مذاکرات یا روابط نمی انجامد اما حس رقابت سالم را تشویق کرده و تصویر وحشتناک رقیب را می شکند...

برای خواند اصل متن به ادامه مطلب کلیک کنید.

رامی خوری (نویسنده دیلی استار- July 26, 2008)

انتخاب جیمز گلسمن تا حدی امیدواری را به کمپ دیپلمسای عمومی آمریکا آورده است. اولین سخنرانی های گلسمن نیز در شورای روابط خارجی و موسسه واشنگتن نیز حاوی مطالبی بود که نشان دهنده "تغییری در تمرکز" دیپلماسی عمومی آمریکایی بود.

رویکرد گلسمن دارای یک نقطه قوت و ضعف است:

قوت اینکه: وی از تغییر رویکرد آمریکا گفت و اینکه به جای تبلیغ بیش از حد آمریکا و لزوم دوست داشتن آمریکا، از مردم خارومیانه خواسته شود تا نسبت به انتخاب راههای افراطگرایانه تجدید نظر کنند و این کار هم از طریق نشان دادن زیبایی های زندگی غربی بدانها انجام شود. و نقطه قوت این است که آمریکا با این واقعیت کنار آمده است که مردم در خاورمیانه با آن کشور میانه خوبی ندارند و آمریکا باید به این دیدگاهها احترام بگذارد چرا که قصد تعامل با این مردم را دارد.

نقطه ضعف اینکه: گلسمن معتقد است که باید بیش از هر چیز گروههایی مانند القاعده را منفور نشان داد. در این میان سایر عرصه ها و پتانسیل ها فراموش می شود.

یکی دیگر از مشکلات بزرگ گلسمن این بود که سخنرانی دوم خود را در موسسه صهیونیستی واشنگتن (Washington Institute For Near East Policy) ایراد کرد و این

 بدین معنا است که گلسمن برای برسمیت شناختن دیدگاه اعراب که همانا عدم حمایت بدون چون و چرا از اسرائیل است در اولین گام غیر واقعی عمل کرده است.

برای مطالعه اصل متن به ادامه مطلب مراجعه کنید.

در کنار سایر سخنرانی های انجام شده توسط گلسمن وی این هفته نیز در جمع خبرنگاران در مرکز خارجی خبر (Foreign Press Center) حاضر شد و به سئوالات حضار تحت عنوان "دیپلماسی عمومی آمریکا و جنگ عقاید" پاسخ داد.

برای مشاهده متن پی دی اف بر روی لینک زیر کلیک کنید:

http://mountainrunner.us/library/publicdiplomacy/FPC%20%287-15-08%29%20Glassman%20on%20Public%20Diplomacy.pdf

جیمز گلسمن در سخنرانی خود در موسسه واشنگتن (8 جولای) به اهمیت مقالات و نوشته های راب ساتلف و همچنین گزارش "گروه جرجیان" که در سال 2003 نوشته شد اشاره کرده و سه محور اساسی را برای بهبود وضعیت دیپلماسی عمومی آمریکا مد نظر قرار داده است. این سه محور عبارتند از:

1- اراده

2- استراتژی

3- ساختار سالم و کارآمد

وی قضاوت در باره تلاشهای دفترش را به پس ازدوره شش ماه باقیمانده از دوران بوش موکول کرد.

در بخش پخش بین المللی نیز که گلسمن مسئول آن تاکنون بود، تلاشهای برنامه های بین المللی آمریکا در شبکه های مختلف از قبیل "صدای آمریکا"، الحره، مارتی، سوا، "اروپای آزاد"، و "آسیای آزاد" را ثمربخش دانست. بعنوان مثال، وی عنوان کرد در ایران، حدود یک چهارم جمعیت بزرگسال ایرانی (چیزی حدود 20 میلیون نفر) مخاطب برنامه های "صدای آمریکا" هستند.

وی در باره بخش تبادلات فرهنگی و بین المللی که هماکنون خانم گلی عامری مسئول آن است نیز به حضور بیش از 4000 دانشجو در آمریکا، و از این میان نیز حضور 200 نفر از سران کشورها مانند تونی بلر و حامد کرزای اشاره کرد. حضور خانم عامری در این بخش بدون شک با نیت تعاملات بشتر با خاورمیانه است.

بطور کل می توان گفت سخنرانی ایراد شده حاوی مطالب مفیدی در باره استراتژی و برنامه های دفتر دیپلماسی عمومی آمریکا در سالهای آتی است.

برای مشاهده اصل متن و خواندن بخشهای دیگر به ادامه مطلب مراجعه کنید.

جانت مک آلیستر در مقاله ای تحت عنوان "من آمریکا را دوست دارم" که برای روزنامه نیوزیلند هرالد نوشته است سعی می کند درباره تناقض قدیمی دوست داشتن بخشهایی از آمریکا (مانند بخشهای فرهنگی و اقتصادی) و در عین حال تنفر و ابراز آن مانند محکومیت برنامه های نظامی این کشور، تحریم استارباک، و مقاومت در برابر برخی برنامه های شبکه ها توضیح داده است. این مقاله برای علاقه مندان برای درک این تناقض مفید خواهد بود.

برای مشاهده اصل متن به ادامه مطلب مراجعه کنید.

بر اساس نظر سنجی های انجام شده در کشورهای اروپایی و آمریکا "اکثر" مردم در این کشورها (به جز آمریکا و هلند) "نظر غیر مساعدی" نسبت به "رهبری زورمدارانه آمریکا در سطح جهان" دارند. با این حال، دو کشور آمریکا (85%) و هلند (52%) تنها کشورهایی بودند که "نظر مساعدی" داشتند. اکثریت خفیفی (50%) از افکار عمومی در بریتانیا نیز چنین دیدگاه "نسبتا" مساعدی" را نسبت به رهبری زورمدارانه آمریکا دارند. در مقابلِ این 3 کشور، سایر کشورهای اروپایی نسبت به این رهبری دیدگاهی "بسیار نا مساعد" دارند. کشورهای اسپانیا (79%)، ترکیه (74%)، اسلواکی (69%)، و فرانسه (64%) بالاترین میزان مخالفت را دارا هستند.

بسیاری از اروپایی ها (تقریبا" تمامی آنها) معتقدند که در طول سالهای اخیر "روابط بین اروپا و آمریکا بدتر شده است". تنها کشوری که افکار عمومیِ آن (بطور جزئی) به روابط بطور مثبت نگریسته است آلمان می باشد (27%). در میان کشورهایی که روابط را در سال گذشته "رو به قهقرا" می دانند آمریکا (50%)، بریتانیا (46%)، هلند (49%)، و ایتالیا (43%) بالاترین جایگاه را دارند.

جایگاه ایران:

در کل می توان گفت جایگاه ایران در میان این دو سرزمین نسبت به سال 2004 نزول داشته است. با توجه به رتبه بندی 0 تا 100 برای ابراز احساسات نسبت به کشورها ( اختصاص عدد 0 به "سرد ترین احساسات" و عدد 100 به "گرم ترین احساسات") افکار عمومی آمریکا به ایران رتبه 26 و افکار عمومی اروپا رتبه 26 را داده اند. جایگاه آمریکا نیز در 5 سال اخیر تغییر نداشته (نمره ای حدود 50) اما بطور کل نسبت به سال2002 (با نمره 63) کاهش داشته است. تنها کشور اروپایی که احساسات بسیار سردی نسبت به آمریکا دارد ترکیه  (با نمره 11) می باشد.

احتمال بهبود روابط با اروپا پس از انتخابات 2008:

اروپائیها و آمریکائیها هر دو نسبت به احتمال بهبود روابط بین قاره ای پس از انتخابات سال 2008 نیز چندان خوش بین نیستند. گرچه احتمال "بدتر شدن" روابط را نمی دهند اما اکثر غریب به اتفاق (حدود 50%) از هر کشور معتقدند روابط "تغییری نخواهد کرد". شهروندان آمریکایی (42%) و فرانسوی (51%) استثنائات این موضوع هستند و معتقدند شرایط بهتر می شود.

انرژی هسته ای ایران:

تقریبا" در تمامی کشورها بجز هلند مردم معتقدند که در صورت دستیابی ایران به سلاح هسته ای در 10 سال آینده، زندگی شخصی آنان تحت تاثیر این ماجرا قرار خواهد گرفت. بیشترین ترس در میان آمریکاییان (72%) و کمترین ترس در میان هلندی ها وجود دارد چرا که60% از آنان معتقدند احتمال تاثیر این موضوع بر زندگی شخصی آنان "بسیار کم" است.

اما بطور قابل ملاحظه ای، استفاده از راهکار نظامی برای حل مسئله ایران (حتی در صورت شکست مسیر دیپلماتیک) مطرو اعلام شده است. در آمریکا 47% معتقدند "گزینه نظامی" باید مد نظر باشد ولی در اروپا میانگین 21% از مردم این مدنظر بودن آن را ضروری می دانند.

در همین حال، بیشتر و اکثر مردم در دو سرزمین معتقدند که ایران در صورت بدست آوردن سلاح هسته ای به یکی از کشورها حمله خواهد کرد و این سلاح بدلیل بازدارندگی نیست. بیشترین میزان به آمریکا (75%) و کمترین میزان به اسلواکی (44%) و ترکیه (49%) مربوط می باشد.

همچنین، اکثریت در کشورها بجز ترکیه معتقدند که ایران در صورت بدست آوردن سلاح هسته ای آنرا در اختیار تروریستها قرار خواهد داد. این تفکر در میان آمریکاییان بیشتر (82%) و در میان ترکها کمتر (47%) است.

تمامی این کشورها معتقدند که اگر ایران سلاح هسته ای بدست بیاورد سایر کشورهای منطقه نیز بدنبال سلاح خواهند رفت. آمریکائیها (83%) بیشترین و ترکها (58%) و اسلواک ها (58%) کمترین ابراز عقیده را در این زمینه داشته اند.