کتاب قدرتهای رهبری (Powers to Lead) نوشته جوزف نای، استاد برجسته دانشگاه هاروارد كه در سال ۲۰۰۸ نگاشته شده است در دست ترجمه است كه بزودي در اختيار علاقمندان به مباحث مربوط به رهبري،‌قدرت نرم، و قدرت هوشمند قرار خواهد گرفت.  

ديپلماسی عمومی

خط مشی اصلی ديپلماسی عمومی دولت ايالات متحده متوجه ساختن، مطلع كردن، و تاثير گذاشتن بر جوامع خارجی برای بالا بردن درك آنها از ارزش های آمريكايی، سياست ها و برنامه های دولت آمريكا است.

از زمان حملات تروريستی 11 سپتامبر، ارتباط برقرار كردن با جوامع خارجی در كانون تلاش های دولت ايالات متحده قرار داشته است. اين امر با رساندن پيام های اصلی سياست های دولت در رابطه با دموكراسی، تحمل ديگران، و ارزش های جهانی ای چون آزادی و استقلال جهت مقابله با لفاظی های افراطی و اطلاعات نادرستی كه از جانب گروه های متخاصم ابراز می شود، انجام شده است.

درك و حمايت از سياست های ايالات متحده به موازات تقويت ديدگاه های ميانه رو به عنوان پادزهری در مقابل افراطی گری پيش می رود. از طريق برنامه های ديپلماسی عمومی، مانند تبادل دانشجوی با بورسيه فول برايت (1)، پروژه های بين المللی آموزش مديريت برای ديداركنندگان خارجی، برنامه های سخنرانی، بازديدهای ترتيب داده شده برای خبرنگاران، توسعه زبان انگليسی، تارنماهای اينترنتی، و كنفرانس های ويدئويی ديجيتال، ايالات متحده در حال انتقال ارزش ها و اصول اخلاقی اش است. در عين حال، تاثير و عملكرد اين برنامه ها افزايش درك و احترام متقابل بين مردم ايالات متحده و مردم كشورهای ديگر است.

از طريق ديپلماسی عمومی، ايالات متحده خواهان گفتگو با جوامع مهم و عمده، در حين ترغيب بسط و گسترش ميانه روی، بر مبنای منافع متقابلی چون دموكراسی، امنيت، شكوفايی اقتصادی، و ارزش ها مشترك است. در سال 2002، وزارت امور خارجه برنامه مشاركت برای يادگيری (P4L) را آغاز كرد كه تبادل (محصلين) را به سمت جوانان و افرادی كه بر جوانان تاثير می گذارند و متمركز بر نياز همگانی در رابطه با كسب علم و ايجاد فرصت است، متوجه كرده است. يكی از نكات قوت برنامه های ديپلماسی عمومی دولت ايالات متحده، تنوع زياد موسسات علمی، سازمان های غير دولتی (NGO)، و شهروندان معمولی آمريكايی است كه نقش عمده ای در ميزبانی ديداركنندگانی كه سالانه حدود 30.000 نفر از آنها به دلائل علمی، فرهنگی و حرفه ای تحت برنامه های تبادل به آنجا می آيند، ايفا می كنند.

يكی از موثرترين ابزار ديپلماسی عمومی آمريكن كرنر (2) ها هستند. آمريكن كرنرها، يا گوشه هايی درباره آمريکايی، كه اغلب اوقات در موسسات آموزشی يافت می شوند، در 201 شهر و در 89 كشور به عنوان محلی برای دسترسی و تماس با عامه مردم عمل می كنند، به خصوص دسترسی و تماس با جوانان، و دانش و آگاهی راجع به زندگی در ايالات متحده، دولت ايالات متحده، و فرهنگ آمريكا از طريق كامپيوتر، كتاب، مجلات، و اطلاعات به آنها می دهد.

توليدات راديويی، تلويزيونی، اينترنتی و ويدئويی كماكان ابزار نيرومندی برای رسانيدن پيام های سياست خارجی به مردم در سرتاسر دنيا است. وزارت امور خارجه مطالب چاپی و الكترونيكی بسيار متنوعی برای جوامع خارجی، به زبان خودشان، منتشر می كند. اين كار برای مردم كشورهای ديگر نياز برخورد با كسانی كه می خواهند اعمال تروريستی انجام دهند يا انجام داده اند را توضيح می دهد. لازم به ذكر است كه پيشرفت هايی هم در اين زمينه حاصل شده است. اداره توسعه بين المللی ايالات متحده (USAID) طرح های كمك های خارجی نيز انجام می دهد كه از منافع كليدی سياست های خارجی ايالات متحده حمايت می كنند و از لحاظ ديپلماسی عمومی تاثير مثبتی در بسياری از جوامع كشورهای در حال توسعه می گذارند. برنامه های كمك های بشردوستانه USAID و فعاليت هايش در زمينه رشد اقتصادی، كشاورزی، تجارت، بهداشت جهانی، دموكراسی، و اجتناب از تعارض از تبديل كشورهای ديگر به محل پرورش و توليد تروريست ها جلوگيری می كند. در افغانستان، برنامه های USAID كمك كرده تا يك جامعه امن و باثبات كه نيازهای مردم آن كشور را برآورده می سازد به وجود آيد و فضای تازه ای ايجاد كرده كه تروريست ها نمی توانند در آن رشد كنند. USAID در خط مقدم ارائه كمك به كشورهای سونامی زده بود، كه باعث جلب حسن نيت مردم كشورهای به شدت خسارت ديده به ايالات متحده شد.

در نشست سی آيلند (3)، به ميزبانی ايالات متحده در ژوئن 2004، گروه هشت طرح خاورميانه و آفريقای شمالی بزرگ تر (BMENA) را برای حمايت از تلاش های اصلاح طلبانه ای كه در منطقه در راستای برقراری دموكراسی، اقتصاد، و آموزش در جريان است، عرضه كرد. يكی از بخش های اصلی BMENA، طرح گردهمايی برای آينده (4) است، كه هر ساله وزرای خارجه، آموزش و اقتصاد، و همچنين نمايندگان جامعه مدنی و نمايندگان شركت های تجاری، از منطقه خاورميانه و آفريقای شمالی بزرگ تر، و كشورهای گروه هشت را برای بحث و تبادل نظر درباره روش های حمايت از اصلاحات به دور يكديگر جمع می آورد. علاوه بر طرح گردهمايی، كشورهای گروه هشت موافقت كردند تا از گفتگوی كمك به دموكراسی (5)، شبكه اعتبارات مالی (6)، مراكز كارآفرينی، يك طرح ميكروفاينانس، يك طرح سوادآموزی، يك گروه كاری سرمايه گذاری، و يك تشكيلات خصوصی در شركت بين المللی تامين سرمايه حمايت كنند.

نكته ديگری كه برای ديپلماسی عمومی بسيار حائز اهميت است، طرح مشاركت خاورميانه (7) (MEPI) می باشد كه در دسامبر 2002 آغاز شد. اين طرح يكی از طرح های رياست جمهوری است كه جهت حمايت از اصلاحات اقتصادی، سياسی و آموزشی در خاورميانه و فراهم كردن فرصت های بيشتر برای تمام مردم منطقه، به خصوص زنان و جوانان، ايجاد شده است. از طريق همكاری نزديك با دولت های جهان عرب، موسسات علمی، بخش خصوصی، و سازمان های غير دولتی، طرح MEPI حمايت از ارزش های مهم دموكراتيك و تلاش هايی كه از جانب خود كشورها برای اجرای اصلاحات انجام می شود را تقويت می كند.

از فعاليت های ويژه ديگر، در سايه حمايت طرحMEPI ، برنامه هايی است كه جهت ايجاد يك نهاد دادگستری خاورميانه ای، اجرای دوره های تحصيلی برای آموزش كارآفرينی به زنان و مردان خاورميانه در ايالات متحده، و آموزش مهارت های سياسی به زنان نامزد شده در انتخابات در آموزشگاه های مبارزات انتخاباتی منطقه ای، طراحی شده اند. علاوه بر اين، چنين " دوره ها و آموزشگاه های مشاركتی " كمك می كنند تا تجربه فراگيری در كلاس های درس متحول و دگرگون شود. اين روش های ابتكاری آموزشی می توانند به عنوان الگويی برای دولت ها در تاسيس مدارس جديد و اصلاح سيستم آموزشی مورد استفاده قرار گيرند.

موفقيت تلاش های ديپلماسی عمومی با معيار روزها يا هفته ها سنجيده نمی شود؛ اين يك تعهد بلند مدت است كه در طول نسل ها سنجيده می شود.

منبع: سایت وزارت امور خارجه آمریکا

1. Fulbright
2. American Corners
3. Sea Island
4. Forum for the Future
5. Democracy Assistance Dialogue
6. Network of Funds
7. Middle East Partnership Initiative (MEPI)

تبادلات دانشجویی و تاثیرات آن بر بهبود تصویر آمریکا/ کارول بلامی و آدام واینبرگ

تلخیص و ترجمه: جواد راد

هر کدام از کاندیداها که پیروز انتخابات سال 2008 شود باید به پدیده تبادلات دانشجویی و نقش اعجاب انگیز آن در بهبود تصویر امریکا در ذهن جهانیان اهمیت زیادی دهد.

نتایج مطالعات انجام شده در زمینه تاثیرات تبادلات دانشجویی نشان می دهد که 99% از شرکت کنندگان در برنامه فولبرایت (یکی از 10 ها برنامه های تبادلات دانشجویی) "درک بهتری" از آمریکا را گزارش کرده اند، 96% از آنان تجربه سفر و درک خود از آمریکا را از طریق رسانه ها و یا فعالیتهای فرهنگی برای مردم کشور خود عنوان کرده اند، و در نهایت هم 89 % از این افراد سفر خود را موثر در قرار گرفتن در پست های مهم مسئولیتی می دانستند. هماکنون بر اساس گزارش دولت حدود 239 برنامه تبادلی توسط 64 ارگان فدرالی در حال اجرا هستند.

بنابراین باید گفت گرچه ابزار های سنتی دیگری مانند رسانه های بین المللی مانند "صدای آمریکا" هنوز مد نظر مسئولین دیپلماسی عمومی آمریکا هستند اما باید توجه داشت که عموم مردم در سطح جهان، در عصر انقلاب ارتباطات، اعتماد خود را به این گونه ارتباطات یک سویه از دست داده اند. همانطور که ادوارد مارو 40 سال پیش گفته بود: " مهمترین لینک در ارتباطات بین المللی همانا پر کردن 3 قدم فاصله است که از طریق تماس حضوری حل می شود". بنابراین اگر دیپلماسی عمومی آمریکا از طریق گسترش تبادلات فرهنگی و آموزشی دنبال شود، می توان انتظار داشت تا در دراز مدت بتوانیم شاهد بهبود تصویر آمریکا در جهان باشیم. البته باید توجه داشت که افراد انتخاب شده برای تبادل، باید بعنوان نمایندگان آمریکا از بخشهای مختلف جامعه آمریکا برخواسته و نیز به فرهنگ جامعه هدف آشنا باشند. به عبارت دیگر برای انجام تبادلاتی پرثمر باید به 4 اصل زیر توجه داشت:

• مردم مختلف به مناطق مختلف فرستاده شوند.
• برنامه های تبادلات باید به گونه ای انجام شود که شرکت کنندگان کاملا" در فرهنگ مهمان قرق شوند.
• به شهروندان فهمانده شود که دیپلماتهای غیر رسمی آمریکا بوده و وظایفشان را بر شمرد.
• بهترین شرکت کنندگان نیز باید از میان رهبران کنونی و آینده (جوانان) انتخاب شوند.

در نهایت هم باید مسئله بودجه را گوشزد کرد که علی رغم افزایش بودجه در دوران جرج بوش، این میزان هنوز در حد بودجه USIA در اوایل دهه 90 بوده و با توجه به میزان رقابت و عرصه وسیع نمی توان به این میزان بودجه تکیه کرد.

منبع:

Bellamy and Weinberg (2008) "Educational and Cultural Exchanges to Restore America’s Image", The Center for Strategic and International Studies and the Massachusetts Institute of Technology, The Washington Quarterly • 31:3 pp. 55–68.

وب 2 و دیپلماسی عمومی جدید: تاثیرات و فرصتها/ ایوان پاتر

تلخیص و ترجمه: جواد اصغری راد

وب 2 شامل برنامه های اینترنتی می باشد که فضای اینترنت را از پیغام رسانی یک طرفه به پیغام رسانی چند طرفه و دیالوگ تغییر داده است. برنامه هایی مانند وبلاگ ها، ویکیپیدیا، و سایتهای شبکه های اجتماعی (مانند اورکوت، یوتیوب، پارس لوپ،و فیس بوک،) همان نرم افزارهایی هستند که وب را از دوران پیغام رسانی یکطرفه به عصر کنونی وب (یعنی نسخه 2) رسانده اند و امکان دیالوگ و پیامرسانی را از چند طرف فراهم کرده اند. هماکنون اکثر وب سایتها به امکانات مشارکت مخاطبان در موضوعات مورد بحث مجهز شده اند (مانند ویکیپدیا).

این فرایند اینترنتی به عموم مردم در کشورهای مختلف این اجازه را می دهد تا بدور از محدودیتهای معمول در تعامل با یکدیگر قرار بگیرند. آنان همینطور می توانند با مسئولین دولتی نیز ارتباط برقرار کرده و تصمیمات دولت را تحت اشعاع قرار دهند. از سوی دیگر، دولتها نیز می توانند با تکیه به این تکنولوژی که به ایجاد جهان مجازی انجامیده است ارتباطات خود را با محدودیت های به نسبت کمتری گسترش دهند.

آنچه مد نظر دیپلماسی عمومی است همانا ارتباطات بین عموم مردم یک کشور با عموم مردم کشور دیگر، یا ارتباط دولتمردان یک کشور با عموم مردم در کشورهای مد نظر است.

از این نظر وب سایتهای مانند Face Book یا Second Life با فراهم کردن محیطهای برای اجتماع مجازی مردم می توانند نقش های تعیین کننده در تبادل افکار و نیز حرکتهای اجتماعی داشته باشند. بر اساس یافته های Digital Future در سال 2008 مردم بیشتری به نسبت گذشته در آمریکا وقت خود را با این فضا ها گذرانده و بیش از پیش در فعالیتهایی اجتماعی در جهان واقعی شرکت می کنند. این فضا ها به گفته خودشان نقش بسزایی در ارائه آگاهی و تشویق به فعالیت در زمینه های اجتماعی داشته است.

بر همین اساس دولت آمریکا در سال 2006 واحدهایی را به نام "دستیابی دیجیتالی" ایجاد کرد که در وبسایتهای مختلفی (مانند بی بی سی عربی و الجزیره ) که به موضوع سیاست آمریکا می پرداختند وارد شده و به بحث و ارائه دیدگاههای دولت آمریکا می پرداختند.

Source: Web 2.0 and the new public diplomacy: impact and opportunities

نکته:

 برای نمونه مشخص در باره ایران می توان به ابتکار تیمهای دیجیتالی در ایجاد ارتباط با آقای جوانفکر (مشاور رسانه ای رئیس جمهور)، ایجاد وبسایتهای مختلف مانند پارس لوپ در زمینه شبکه های اجتماعی توسط مسئولین د.ع آمریکا اشاره کرد.

دومین کتاب را هم در برلین خواندم و ان شاء ... کتاب سوم را هم شروع می کنم.این کتاب یکی از اولین کتایهایی است که در زمینه دیپلماسی عمومی نگاشته شده است. در عین کهنگی به موارد به ظاهر ساده ای اشاره می کند که هماکنون نیز به دلیل پایه ای بودن آنان از موارد مهم در بحثهای مربوط به دیپلماسی عمومی هستند.

 دیپلماسی عمومی و رفتارگرایی نوشته گلن فیشر

فصل اول: با توجه به "شخصیت ملی" (national Character)، برای ارائه و قبولاندن یک سیاست مشخص به عموم مردم یک کشور باید در ابتدا "شخصیت" آنان را شناخت. مفهوم شخصیت نیز شامل مواردی از قبیل "عقاید، سلیقه ها، دانش و آگاهی، پیش قضاوت ها، عادات منطقی، ارزشها و سایر موارد می شود. این ویژگیها همان فیلتری را تشکیل می دهند که فرد برای درک اتفاقات روزانه از این فیلتر شناختی استفاده می کند.

ویژگیهای فیزیکی، تجربه های شخصی، و تجربه های مشترک فرهنگی با اجتماع خودی سه منبع تغذیه کننده شخصیت افراد هستند. بنابراین برای موفقیت در یک سیاست درست باید درک درستی از "شخصیت ملی" واحد یک کشور داشت.

فصل دوم: برای ایجاد دموکراسی در کشورهای دیگر باید ایتدا عموم مردم آن کشور را دارای "فرهنگ" و "نقش پذیری" لازمه برای استفاده از نهادهای دموکراتیک نماییم. یعنی، از آنجا که ساختار های اجتماعی، مانند جایگاههای اجتماعی، متفاوتند، امکان دارد برخی از نهادها به صورت اشتباه مورد استفاده قرار گیرند. بنابراین آگاهی افراد از "نقش" خود بسیار مهم است.

فصل سوم: در یان فصل به مورد فیلیپین اشاره شده و با توجه به تلاشهای آمریکا در این کشور به مدت طولانی نتوانسته اند به نتیجه ای مثبت دست یابند. بیشترین مشکل این فرایند هم عدم توجه به موارد بالا اعلام شده است.

فصل 4: زبان و ساختار آن نقش مهمی در ارتباطات دارند. زبان باعث ایجاد درک، سیستم منطقی، و پرستیج می شود. این امر برای کسانی که در جمع ملت دیگر کار میکنند مهم است. امر ترجمه نیز در این میان باید مد نظر قرار گیرد تا مبادا مفاهیم مد نظر بدلیل ترجمه مخرب به مفاهیمی ناخوشایند تبدیل شوند.

فصل 5: دیپلماسی عمومی هنگامی تاثیر خود را ملموس تر نشان خواهد داد که قبول کنیم خواسته یا ناخواسته رفتارها و فاکتورهای فلسفی و روانشناسی در رفتار یک ملت نقش مهمی ایفا می کنند. بنابراین مطالعه رفتار دولتها در داخل و نیز عرصه بین المللی بدون در نظر گرفتن این فاکتورها امری غیر قابل قبول می نماید.

Source: Public Diplomacy and Behavioral Sciences, Glen H. Fisher, 1972