نویسندگان وبلاگ:
| تبليغات | X |
موسسه رند در گزارشی تحت عنوان "عملیات تبلیغاتی ارتش آمریکا در افغانستان" به بررسیِ استراتژی، روشها، ابزارها، و کانالهای تبلیغاتی نظامیان آمریکایی در افغانستان پرداخته است.
در این نوشته به چگونگی بازتعریف 11 سپتامبر، بن لادن، و لزوم حضور نظامی آمریکا در افغانها، اشاره شده است. چگونگی استفاده از بیلبورها و و پوسترها، رادیو، و ارتباطات شخصی بعنوان ابزارهای تبلیغاتی و نتایج بهره مندی از آنان نیز مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعه این کتاب برای علاقمندان خالی از لطف نیست.
لینک مطلب برای دانلود: کلیک کنید
آمار موسسه آموزش بین المللی آمریکا، که مرجع اصلی نقل و انتقالات دانشگاهی بین المللی این کشور میباشد، نشان میدهد ایرانیان بیش از 60 سال است که در آمریکا به طور قابل ملاحظه ای به تحصیل مشغول هستند.
بر اساس این آمار، در اولین سالهای دهه 1950 تعداد سالانه 1000 دانشجو به آمریکا سفر کردند که این تعداد در اواخر عصر پهلوی به بیش از 50000 نفر رسید. با بروز انقلاب و اختلافهای بین دو کشور، تعداد دانشجویان رو به کاهی نهاد، به طوری که در اواخر دهه 1980، تنها تعداد 7000 دانشجو در آمریکا مشغول به تحصیل بودند. هماکنون اما، علیرغم تداوم اختلافات بین دو کشور، تعداد دانشجویان ایرانی در آمریکا رو بگسترش است. آخرین آمار حکایت از آن دارد که در حالیکه در سال 2000 تنها 2000 دانشجو در آمریکا ثبت نام کرده بودند، این تعداد هماکنون به بیش از 5000 رسیده است. احتمال میرود این روند روبرشد همچنان ادامه یابد.
دو نکته کلی در این باره عبارتند از:
1- در حالیکه در عصر پهلوی بیشتر دانشجویان از محل بورسیه دولتی در آمریکا ثبت نام کرده بودند، در سالهای اخیر، دانشجویان بیشتر از محل بورسیه های داخل آمریکا موفق به ثبت نام در دانشگاههای این کشور شده اند.
2- تغییر رویکرد دولت آمریکا در عدم سخت گیری ویزای ورود به دانشجویان ایرانی، که دلایلی سیاسی- فرهنگی و اقتصادی مانند رقابت دانشگاهی با کشورهایی مانند کانادا، دارد سهم بسزایی در افزایش حضور ایرانیان دانشگاهی در آمریکا دارد.
تبادلات دانشگاهی شرق و غرب از گذشته تا کنون موضوعی قابل تامل بوده است و بررسی تبعات چنین وقایع و سیاستهایی بطور کل مقوله تحقیقی مناسبی است که میتواند مورد توجه محققان و علاقه مندان عرصه سیاست و فرهنگ قرار گیرد.
وی به نقش فیلم های مذهبی مانند امام علی(ع) و مریم مقدس در شکل دهی سینمای مذهبی ایران اشاره کرد و افزود: در کنار سازمان ها و نهادهای رسمی ، بخش خصوصی در زمینه فیلم های کمدی و مردمی سرمایه گذاری می کند.
راد درباره فیلم های اجتماعی گفت: ساخت این فیلم ها بعد از جنگ هشت ساله شروع شد.
وی با بیان اینکه در زمان رژیم سابق ایران ارسال فیلم های اجتماعی به خارج مورد انتقاد حاکمیت بود، یادآور شد: فیلم گاو از جمله این فیلم ها بود که دستگاه فرهنگی - سیاسی شاه با آن مخالف بوده و معتقد بودند که این فیلم ایران را یک کشور عقب افتاده نشان می دهد.یکی از مهمترین اهرم های دیپلماسی عمومی کشورها همانا بهره مندی از پتانسیل دیاسپورای (مهاجران) آنها در عرصه بین الملل است. حضور ایرانیان علاقه مند به فرهنگ و کشور خویش در خارج از ایران میتواند بستر مناسبی برای قدرت نرم ایران باشد. هماکنون نزدیک به بیش از 500 هزار ایرانی در کشور آمریکا زندگی میکنند که رویکرد آنان به هویت خویش و البته روابط ایران و آمریکا نقش بسزایی در روابط فرهنگی-سیاسی-اقتصادی دو حکومت ایران و آمریکا دارد.
بنیاد پایا، که مجموعه ای قابل توجه از ایرانیان آمریکایی را شامل میشود، تحقیقاتی را در باره رویکرد ذهنی ایرانیان آمریکایی انجام داده است که بررسی نتایج آن خالی از لطف نیست. چکیده نتایج نظرسنجی این بنیاد که با همکاری موسسه زاگبی صورت گرفته، همانا ارتباط وسیع اکثریت ایرانیان آمریکایی با فرهنگ ایرانی، مخالفت آنان با ساختار کنونی سیاسی کشور ایران، حمایت نسبی آنان از دیپلماسی بین ایران و امریکا، علاقه مندی اکثریت به حزب دموکرات، و تمایل آنان به ایجاد دفتر منافع آمریکا در تهران را نشان میدهد.
برای اصل گزارش اینجا را کلیک کنید.
Ashura seems to be a simple religious ritual like many others, but it has turned out to have significant implications for the world. This meta-narrative has shaped the world view of a very important nation in the Middle East and whoever wants to comprehend Iran's conduct should certainly understand the story of Ashura first.
As printed on : USCPUBLICDIPLOMACY.ORG
معمولا هر کشوری یک نماد مشخص یا تصویر مشخص دارد که خود را با آن به شهروندان جهانی نشان میدهد. بعنوان مثال آمریکا، تصاویر مجسمه آزادی یا ساختمان کنگره اش را بیش از هر چیز به عنوان معرف خود در جهان منتشر میکند. سئوال اینجاست که تصویری که باید از ایران به جهان عرضه شود چیست؟
بدیهی است که این تصویر باید بیانگر فرهنگ، تاریخ، و البته دلپذیر بودن ایران باشد تا بتواند در عین صداقت شهروندان خارجی را به داشتن ذهنیت مثبت در باره ایران و یا سفر به این کشور تشویق کند.
با چنین سئوالی در ذهن در جلسه ای که در رایزنی فرهنگی ایران در برلین برگزار شد شرکت کردم. دو شهروند آلمانی (آقا و خانم روشکه) به تمام ایران سفر کرده بودند. بیش از 2000 عکس تقریبا حرفه ای گرفته بودند. تعداد زیادی را نمایش دادند. عکسها بیشتر طبیعتی، شهری، و تاریخی بودند. از خاطرات (قالبا مثبت) سفر گفتند و گفتند که قرار است کتاب عکسی با همین محتوا در باره ایران منتشر کنند، شاید که شهروندان آلمانی برای سفر به ایران بیشتر تشویق شوند. در پایان جلسه، سئوال جوابی هم برقرار شد که از ایشان در باره تک تصویر مورد علاقه شان پرسیدم. پاسخی جالب دادند: ماسوله.
گرچه نظر این 2 گردشگر نمتواند شاخصی قاطع باشد، اما قابل توجه است. هماکنون سئوال اینجاست: آیا ماسوله، تصویر دلپذیر، مثبت، و فرهنگی از ایران ارائه میدهد و آیا میتواند همانطور که 2 شهروند آلمانی گفتند تصویر ملی ایران باشد؟ قطعا پاسخ بدین سئوال بسیار مشکل است!
AN AMERICAN VIRTUAL EMBASSY IN TEHRAN?/ By: Javad Rad
In a clear act of public diplomacy, Secretary of State Hillary Clinton appeared on BBC Persian this week to engage the network's Iranian audience on a range of issues regarding the state of relations between Iran and America. In an interview-format program, she tried to address some important issues raised by Iranians living either in Iran or outside the country. Throughout her remarks, she brought up one eye-catching idea, an American virtual embassy in Tehran, which could be regarded as the most recent initiative of the Obama administration to communicate with Iranians. Such a concept appears to be noble at first glance, especially when one acknowledges the fact that the United States has had no official embassy in Iran for more than three decades now. But there are some serious questions about the possibility and responsibility of such an embassy which, if not clarified, would downgrade the initiative into simply yet another international information program of the State Department.
The most burning question here is whether it would truly act as an embassy? It is the answer to this question which will show the potency of the U.S. virtual embassy in Iran. We should be aware that embassies are traditionally responsible for the three significant tasks of official representation, information gathering, and bilateralnegotiations. That is, embassies are usually occupied by an ambassador officially representing his/her country; embassies are committed to information gathering and this happens mostly through direct/physical contacts with the host society in order to diminish chances of misperception; and that embassies are places where behind the door negotiations happen between officials of both nations during mostly face-to-face (i.e. physical) meetings in order to resolve problems of mutual concern. Now, the problem for the virtual embassy in Tehran is that the prospect of performing such duties is hardly foreseeable. There are a couple of reasons for that.
First, the fact that the U.S. virtual embassy in Iran is a virtual space, automatically hampers its capacity to engage in traditional/physical forms of information gathering thus making it almost impossible to capture the "local taste" of the host society. Sure, it could establish contact with some Iranians, but it would be similar to establishing contact with Iranians anywhere else on the internet (e.g., Facebook) which the U.S. government already does, and even in that case, the problem of physical presence still persists.
Second, the U.S. government could appoint a virtual ambassador to Tehran to represent the United States, but his abilities to engage in ambassadorial service will hardly go beyond lecturing as a public affairs officer. Engaging in behind-the-doors negotiations, the most important duty of an ambassador, will hardly be possible for the Tehran ambassador for two particular reasons; first, due to the currently hostile status of relations between Iran and America, no Iranian official will risk his political career by engaging an American official online, and even if an individual does so on their own, any negotiation will clearly be devoid of any legitimacy and executive guarantee; second, considering the highly sensitive nature of any negotiations with the United States, Iranian officials will be the most unwilling to use virtual networks, instead of physical face-to-face meetings, to discuss their grievances and issues with their American counterparts.
And third, while the virtual embassy could potentially make a breakthrough in the realm of handling consulate duties such as issuing visas for the Iranians, something that traditionally needs face-to-face interviews, it seems far from reality that consulate services will be provided online due to the security implications it might have for the U.S. government.
Such inevitable challenges and shortcomings threaten the initiative to be downgraded to a simple information operation. It certainly has its roots in the U.S. government's strong tendency to enhance its public diplomacy programs towards Iran by exploiting the potentials of the internet. The Obama administration has, in fact, used Twitter, Facebook, Youtube and other networking devices to win the hearts and minds of Iranians. Secretary Clinton's American virtual embassy in Tehran, despite its glamorous name, appears to be yet another public diplomacy enterprise. If it fails to perform the traditional duties of an embassy, it would be very much like America.gov, a State Department project launched during the Bush administration but which soon failed to achieve its goals. It remains to be seen whether the American virtual embassy in Tehran will face the same music.
Reprinted from: USCPublicDiplomacy.org
عسگرد در این جلسه، که با حضور دانشجویان و اساتید مرکز دیپلماسی عمومی، برگزار شد به گسترش میزان برنامه های صدای آمریکا در سالهای اخیر پرداخت. وی از موفقیت نسبی برنامه پارازیت سخن گفت و چالش اصلی پیش روی مجموعه تحت کنترلش را سانسور و پارازیت دانست. برنامه های وی برای حل این چالش نیز همانا شامل استفاده از پخش کننده های خصوصی، تبلیغات بر علیه سانسور و پارازیت، برقراری ارتباط مفهومی بین "امکان دستیابی به اطلاعات و حقوق بشر"، و فشارهای غیر رسمی بر دولت ایران می شدند. عسگرد همچنین درباره اهمیت صدای آمریکا در شکل دهی به افکار عمومی ایرانیان در برهه کنونی (بیداری اسلامی-عربی) سخن گفت.
منبع: مرکز دیپلماسی عمومی- یو اس سی