متن بصورت pdf

فیلم

کدام دیپلماسی عمومی؟

نگاهی به دیپلماسی عمومی شخص دکتر احمدی نژاد

جواد راد*

تاکید چندین و چند باره دکتر احمدی نژاد بر اصطلاح "دیپلماسی عمومی" بر آنم داشت تا نگاهی کمی عمیق تر به فعالیتهای دیپلماسی عمومی وی داشته باشم. غرض از نوشته نه هیاهوی تبلیغاتی بلکه ارائه نظری کارشناسانه در زمینه مربوطه بوده و خارج از سلایق حزبی مطرح شده است.

همانطور که دکتر احمدی نژاد در سخنرانی ها و مناظره های خود اشاره داشتند، هماکنون، عصر دیپلماسی عمومی، تاثیر بر افکار جهانیان، و تاکید بر فتح قلبها و قدرت نرم است و از این منظر نیز سخنرانی های آتشین خود را در کشورهای غربی، از ابتدا تا کنون، همان تبلور دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی خود نامیدند. اینجانب به عنوان کسی که تز فوق لیسانس و دکترای خود را بر روی دیپلماسی عمومی کار کرده و در این زمینه نیز علاقه مندی شدید دارم مایلم در خصوص اداعای ایشان نکاتی مثبت و منفی را اظهار نموده و امید تاکید در نقاط قوت و اصلاح نواقص داشته باشم.

در ادبیات مربوط به دیپلماسی عمومی اصولا به دو روش "راه یک طرفه" و "راه دو طرفه" اشاره می شود که در اولی سخنگو بدون توجه به خواسته ها و دیدگاههای مخاطب، و بدون فراهم کردن امکانِ "شنیدن" همانند یک راه یک طرفه، فقط و فقط به سخنرانی برای مخاطبان می پردازد و بدنبال هیچ گونه بازخوردی از سوی آنان نیست. این روش، که بسیار به پروپاگاندا نزدیک است، در قرون و اعصار مختلف مورد استفاده حکومتها قرار می گرفته و کاربرد داشته است. دولت آمریکا، در شرایط زمانی مختلف، بخصوص در دوران جورج بوش، با استفاده از این روش سعی در تبیین سیاست خارجی آمریکا کرد اما عدم کاربرد این نوع دیپلماسی عمومی باعث شد آمریکا، در این مسیر، حتی از همراهی شرکای اروپایی خود نیز محروم شود. وضعیت دیپلماسی عمومی آمریکا بگونه ای وخیم شد که آمریکاییان از اینکه خود را در اروپا آمریکایی بنامند نه تنها مفتخر نبودند بلگه نگران و خجالت زده بودند و انتخاب اوباما نیز صحه ای بر این مدعا است.

در این میان، کارشناسان دیپلماسی عمومی، مداوما" از عدم کاربرد دیپلماسی عمومی یکطرفه سخن گفته و استراتژی "راه دو طرفه" با پیشنهاد می دادند. جوزف نای نیز در مقاله ای اندرباب نسبتِ قدرت نرم و دیپلماسی عمومی، به کارآمدیِ "راه دو طرفه" اشاره کرد. کارشناسان همچنین به اهمیت "اعتبار" در دیپلماسی عمومی نیز بهای زیادی داده اند و معتقدند بهترین راه برای تاثیر بر مخاطبان همانا ایجاد "اعتبار" و " باورپذیری" در میان مخاطبان است.

این حقیر دیپلماسی عمومی احمدی نژاد را، علی الخصوص در مقابل کشورهای غربی، دارای دو ضعف بزرگ می داند که اولی، استراتژی "راه یک طرفه" و دومی، از دست دادن "اعتبار و باورپذیری" در همان روزهای اول دولت با ارائه و بسط "افسانه هولوکاست" می باشند. همانطور که ایشان بطور مکرر مطرح کردند، عصر امروز، عصر دیپلماسی عمومی است، اما نکته اینجاست، که ایشان باید فراتر از این رفته و بدانند که دیپلماسی عمومی امروز نیز خود از نوع دیالوگ و دوطرفه است. رفتن به مکانهای مختلف و ارائه سخنرانی های کوبنده در نوع خود فعالیت دیپلماسی عمومی محسوب میشود اما باید دانست که دیپلماسی عمومی کارآمدِ امروز بهای زیادی را به گفت و شنود می دهد و سخنرانی های کوبنده بدون توجه به خواسته های درونی مخاطبان و نیز دیدگاههای آنان آب در هاون کوبیدنی بیش نیست و البته زمانی که با "عدم اعتبار" همراه شود به اتلاف فرصتها منجر می شود. دکتر احمدی نژاد به شخصه، علیرغم روابط عمومی بسیار خوب خود با مردم در داخل ایران، به دلایل مختلف در طرح مسئله "هولوکاست به عنوان افسانه" و استفاده رسانه های غربی از این اشتباه، شخصا" در میان مخاطبان اروپایی و آمریکایی خود، دچار بحران اعتبار شد و پس از آن نیز علیرغم تلاشهای فراوان، از جمله به کارگیری مشاوران برجسته ای همچون دکتر مولانا، و تغییر مداوم لحن در باره اختلافات با اسرائیل نتوانست به جایگاه اصلی خود بازگردد و متاسفانه در برهه هایی نیز با جورج بوش و هیتلر مقایسه شد که، ورای تمامی دشمنی های غرب با ایران، در نوع خود بسیار مخرب بود.

ایشان بطور قطع جایگاهی والا در میان کشورهای غیر غربی و مخصوصا" مسلمان دارد، اما اگر بخواهیم سخنرانی های ایشان در میان مخاطبان غربی را ارزیابی کنیم باید گفت علی رغم بهبود محتوایی در سخنرانی های اخیر خود، نتوانسته است "اعتبار و باورپذیری" از دست رفته خود را بازیابد و نیز در کلیت مبحث دیپلماسی عمومی، در مقابل کشورهای اروپایی، دچار حرکت در "راه یکطرفه" شده که بنابر استانداردهای هماکنون درباره کارآمدی دیپلماسی عمومی باید به سمت "راه دوطرفه" و "گفتن" به همراه "شنیدن" حرکت نماید.

در نهایت باید اضافه کرد که سخنرانی های دکتر احمدی نژاد اگر برای تحت تاثیر قرار دادن مخاطبان عرب و مسلمان باشد، از اقبال بهتری برخوردار بوده است و اگر نیت ایشان در سخنرانی های نیویورک و سازمان ملل و سایر اماکن غربی، تاثیر بر افکار اعراب بوده است می توان آنرا تا حدودی مثمر ثمر دانست اما به نظر حقیر مخاطبان در این جلسات نه اعراب بلکه "سایرین و غربیها" بوده اند و در این هدف، سخنرانی های شخص آقای دکتر احمدی نژاد، چندان توفیق نداشته است.

*کارشناس دیپلماسی عمومی آمریکا-ایران، دانشگاه فرایه برلین.

دفتر بازرسی دولت آمریکا (GAO) در باره دیپلماسی عمومی آمریکا در 27 ماه می سال 2009 گزارشی را منتشر کرده است که  بر اساس آن نکات مهمی را برای بهبود وضعیت دیپلماسی عمومی آمریکا به کنگره و سایر ارگانهای درگیر گوشزد می کند. این گزارش پس از بررسی های لازم به این نتیجه رسیده است که دیپلماسی عمومی و ارتباطات استراتژیک آمریکا در بخشهای زیر نیاز به توجه دارد:

•           ضعف در برنامه ریزی راهبردی و عملیاتی

•           کمبود بررسی عملکرد و بازخورد آن

•           کمبود همگرایی و همکاری سازمانهای درگیر در دیپلماسی عمومی

•           نیروی های ضعیف دیپلماسی عمومی در وزارت امور خارجه

•           کمبود تلاشهای دیپلماسی عمومی در مناطق پر خطر

در این گزارش به نکات دیگری از قبیل میزان هزینه های انجام شده اشاره شده است. برای خلاصه و دانلود کامل متن به ادامه مطلب مراجعه نمایید.

سخنان آغازین جودیت ای . مک هيل - نامزد سِمت معاون وزیر خارجه برای دیپلماسی عمومی و روابط عمومی

در برابر کمیتۀ روابط خارجی مجلس سنای ایالات متحده

13 مه، 2009

 به عنوان دختر یکی از کارمندان وزارت امور خارجۀ ایالات متحده، این نکته را آموختم که هیچ دعوتی مهم تر از انجام خدمت برای عموم نیست. وقتی که پدرم در دوره تبعیض نژادی آفریقای جنوبی، مقیم آن کشور بود، خانۀ ما زیر نظارت پلیس قرار داشت، دوستان بازداشت می شدند و مورد بی حرمتی قرار می گرفتند، و من معنای زندگی در جامعه ای که فاقد آزادی است را درک کردم. آن تجربه، اهمیت انجام مسئولیت های ما را به عنوان شهروندان خدمت عمومی و ایستادگی در برابر چیزی که ما درست می دانیم در من القاء کرد

ادامه مطلب را بخوانید

الیوت شراگ که معاون وبسایت فیس بوک است در مصاحبه ای با شورای روابط خارجی آمریکا در باره میزان و چگونگی استفاده دولتها از کانال اینترنت و وب سایتهای ارتباطات اجتماعی تاکید کرده است که بهترین استراتژی برای دولتها همانا تکیه بر واقعیت و عدم طرفداری کورکورانه است....

متن اصلی آن را در ادامه مطالب بخوانید.

جیمز گلسمن، مسئول سابق دیپلماسی عمومی در وزارت امور خارجه دولت جورج بوش، هماکنون که "جایگاهی دیپلماتیک" ندارد اقدام به ایجاد وبلاگی کرده است که محتوی آن و نیز ارتباط برقرار کردن با آن برای علاقه مندان به دیپلماسی عمومی خالی از لطف نیست. 

وی در این وبلاگ به عنوان مثال به موارد مختلفی در زمینه دیپلماسی عمومی آمریکا همانند شبکه الحره و بازخوردهای آن می پردازد. 

آدرس وبلاگ: http://www.jameskglassman.com/

شرکت در کارگاه آموزشی "دیپلماسی فرهنگی" در موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین

این هفته از 13 تا 17 آوریل در موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین یک کارگاه آموزشی برگزار شد که هزینه شرکت در آن 195 یورو بود. مبلغ را پرداختم و در آن شرکت کردم.

برنامه در "خانه آمریکا" (America Haus) برگزار شد و این همان ساختمانی است که شبیه به ساختمانهای موسسه گوته، یا "شورای بریتانیا" بوده و از منظری آمریکایی به فعالیتهای فرهنگی می پرداختند. این ساختمانها هماکنون بدلیل پایان جنگ سرد و تاکید آمریکا بر خاورمیانه در کشورهای اروپای غربی خالی شده اند و موسساتی همانند "موسسه دیپلماسی فرهنگی برلین" در آنها مشغول به کار هستند.

مارک دونفراید، ملیت آمریکایی دارد و رئیس موسسه است. برنامه های این کارگاه عبارت بودند از:

تعریف دیپلماسی فرهنگی- تاریخچه دیپلماسی فرهنگی- موسیقی و ورزش بعنوان دیپلماسی فرهنگی- سیاست فرهنگی آلمان در جلسه ای در مجلس این کشور—برنامه های جدید برای دیپلماسی فرهنگی— چالشها و فرصتهای موجود برای دیپلماتهای فرنگی.

این برنامه البته بر خلاف ظاهر فریبنده آن چندان پرکیفیت نبود اما نکات مثبتی را نیز در بر داشت که به قرار زیر هستند:

شرکت 17 – 18 دانشجو از کشورهای مختلف اروپایی که بدنبال این تبادلات بودند.

کارگاه بر محور مشورت و مشارکت دانشجویان پیش می رفت .

تورهای زیادی برای دیدار از مکانهای فرهنگی برلین برگزار شد.

بخش "ورزش بعنوان دیپلماسی فرهنگی" مرتب و منظم برگزار شد.

بطور کل برنامه مفیدی بود چرا که به لحاظ ساختاری، محتوایی و ارتباطی ثمرات مثبتی برای حقیر داشت.

عکس مربوط

به گزارش عصر ایران (asriran.com) به نقل از پایگاه مرکوری نیوز، خانم «فریبا نژاد»، هنرمند ایرانی ساکن آمریکا و رئیس باشگاه زنان ایرانی در شهر «کوپرتینو» واقع در ایالت کالیفرنیا، یک نقاشی از تصویر اوباما را که در کنار آن شعر زیبای «بنی آدم اعضای یکدیگرند ...» اثر سعدی به زبان های فارسی و انگلیسی نقش بسته است به کاخ سفید فرستاد.

این تابلو در ماه ژانویه توسط باشگاه زنان ایرانی  به عنوان هدیه تبریک انتخاب اوباما به ریاست جمهوری به شورای شهر کوپرتینو عرضه شد و پس از چند ماه وقفه اکنون مترصد ورود به کاخ سفید است.

وی با اشاره به شعر معروف سعدی می گوید: "همه ایرانی ها با این شعر آشنا هستند. پدربزرگ های ما این شعر را برای ما می خوانند. این شعر حامل پیام ارزش های انسانی، توجه به دلسوزی، ترحم و پذیرش تنوع نژادی است."

این هنرمند ایرانی با بیان اینکه این تابلو نماد باور اعضای باشگاه متبوعش به اوباما است و به عنوان هدیه ای به او عرضه شده اضافه کرد: "ایران یک ملت متمدن است که در آن اقوام مختلف با فرهنگ های متنوع در کنار هم زندگی می کنند، این پیام احترام، اعتماد و پذیرش فرهنگ های مختلف را می رساند."

نیروی دریایی امریکا با انجام فعالیتهای پزشکی بدنبال ایجاد ارتباط و گسترش فعالیتهای دیپلماسی عمومی خود می باشد. نیروی دریایی آمریکا با همکاری چند سازمان دیگر از قبیل وزارت امور خارجه و  "یو اس اید" اقدام به حرکت یک کشتی بزرگ به نام Comfort یا همان "آسایش"  کرده است. این کشتی ماموریتهای پزشکی خود را در زمینه ارائه خدمات پزشکی، آموزشهای پزشکی، و برقراری ارتباط با ارگانهای کشورهای مقصد آغاز کرده است. این کشتی هماکنون در آمریکای لاتین فعالیت می کند.

برای اطلاعات بیشتر می توان به وبلاگ آن مراجعه نمود: http://comfort2009.blogspot.com/

حکم برادران اعلايي از متهمان پرونده براندازي نرم در دادگاه تجديدنظر تاييد شد.

حکم آرش و کاميار اعلايي دو پزشک زنداني که در دادگاه بدوي به ترتيب به شش و سه سال زندان محکوم شده بودند، در دادگاه تجديدنظر تاييد شد و آنها بايد روي هم 9 سال زندان را تحمل کنند.

آرش و کاميار اعلايي دو پزشک و محقق در زمينه اعتياد و ايدز هستند که از حدود 9 ماه پيش بازداشت شده و در زندان اوين به سر مي برند.

آنها در دادگاه انقلاب شعبه 15 به اتهام براندازي نرم محاکمه و در مجموع به 9 سال زندان محکوم شدند.

همچنين حکم سه سال حبس تعزيري سيلويا هاروتونيان تبعه امريکايي از متهمان پرونده موسوم به براندازي نرم در دادگاه تجديدنظر تاييد شد.

منبع: تابناک به نقل از اعتماد- http://tabnak.ir/pages/?cid=42659

حضور آمريکايي ها در ايران اتفاق جديدي نيست

گفت‎ ‎وگو‎ ‎با‎ ‎مسعود‎ ‎ده‎ ‎نمکي -سایت روزآنلاین

 وزارت امور خارجه آمریکا برای کمک به ابزارهای متنوع خود در عرصه دیپلماسی عمومی این بار بازی های کامپیوتری را در قامت بازی های رایانه ای نصب شده بر گوشی تلفن همراه روانه بازار کرده است.

به گزارش عصر ایران اخیرا بازی کامپیوتری " X LIFE" با هزینه ای بالغ بر 415 هزار دلار بدین منظور طراحی شده است.

این بازی رایانه ای که بر روی گوشی های نوکیا و سونی اریکسون قابل نصب است در کنار بازی بخش هایی از تاریخ آمریکا را نیز برای کاربران ارایه می دهد.

به گزارش سی ان ان وزارت امور خارجه آمریکا ترویج فرهنگ تساهل و همزیستی میان فرهنگ ها و تمدن های مختلف را یکی از دلایل اصلی طراحی این بازی کامپیوتری می داند.

از سوی دیگر و از دیگر اهداف این بازی کامپیوتری گسترش زبان انگلیسی و شناخت بهتر مردم (به ویژه خاورمیانه و جهان اسلام) از فرهنگ آمریکایی است.

خانم اشتفانی بابست، دبیر کل معاونت دیپلماسی عمومی ناتو، در ژانویه 2009 سخنرانی را در همایش همکاریهای ناتو انجام داده است که بطور کل به چگونگی یک استراتژی موفق دیپلماسی عمومی در عصر جدید می پردازد. مطالعه آن بسیار راهگشا خواهد بود: متن انگلیسی

مديرعامل خانه سينما گفت: هيئت تخصصي هاليوود كه به ايران سفر كرد، از ما درخواست كرده كه براي بازديد همراه با سينماگران ايراني به آمريكا برويم كه اين از جمله برنامه‌هاي ماست كه در سال آينده پيگيري مي‌شود.
به گزارش خبرنگار سينمايي فارس، در نشست صبح امروز مديرعامل خانه سينما، «محمدمهدي عسگر‌پور» در پاسخ به سئوال خبرگار سينمايي فارس در مورد تداوم اين ديدارها با هيئت‌هاي سينمايي ديگر از ساير جشنواره‌ها و برگزاري ورك‌شاپ‌هاي طولاني‌مدت با اعضاي آكادمي اسكار گفت: ارتباط ما با جشنواره‌هاي ديگر برقرار بوده و هست به عنوان مثال ما با كن و برلين ارتباطات گسترده‌اي داريم و هميشه در آنجا حتي وقتي ايران فيلم ندارد ايراني‌هاي زيادي حضور دارند.
وي گفت: مهم‌ترين وجه ارتباط ما با اعضاي آكادمي علوم و فنون سينمايي تبادل تجربيات بوده است. برگزاري ورك‌شاپ‌هاي طولاني مدت نيز از برنامه خانه سينما در سال آينده است كه از بعضي از افراد آكادمي خواستيم تا براي ورك‌شاپ‌هاي طولاني به ايران بيايند از جمله فرانك پيرسون نويسنده فيلمنامه «بعد از ظهر سگي» كه او نيز در اين زمينه اعلام آمادگي كرد.
عسگرپور گفت: همچنين درخواست كرديم فيلمبردار برجسته‌اي مثل داريوش خنجي به ايران بيايد تا كلاس‌هايي نيز براي فيلمبرداران بگذاريم حتي اين هيئت از ما درخواست كرده كه براي بازديد همراه با سينماگران ايراني به آمريكا برويم كه اين نيز از جمله برنامه‌هاي ماست كه در كنار ساير برنامه‌هاي خانه سينما در سال آينده پيگيري مي‌شود.

دكتر حسام الدين آشنا

 اگر چه سياست خارجي موضوع مطالعه روابط بين‌الملل مي‌باشد، با اين حال مي‌توان آن را از منظرهاي مختلف ديگر نيز به بحث و بررسي گذاشت. در نوشتار حاضر نويسنده از رويكرد ارتباطي به حوزه سياست خارجي نگريسته و بر روي عامل مديريت روابط كشورها به يكديگر، تأكيد نموده است. از اين حيث نويسنده منظري تازه در بحث سياست خارجي را عرضه مي‌دارد كه مشتمل بر چهار مسأله بنيادين - كه براي درك چگونگي تعامل ميان فرهنگ، ارتباطات و سياست خارجي ضروري است – را شامل مي‌شود. اين مسائل شامل نقش و تأثير هويت ملي بر سياست خارجي، ابزارهاي فرهنگي و ارتباطي سياست خارجي، چگونگي استفاده از اين ابزارها براي ايجاد تماس فرهنگي ميان کشورهاي قدرتمند مركز و کشورهاي پيراموني و آثار احتمالي اين تماس فرهنگي در کشور مقصد است.ارائه مدل ديپلماسي عمومي بخش نهايي مقاله را تشکيل مي دهد.

درآمد

اين بررسي عمدتاً سياست خارجي و ديپلماسي را مورد بحث قرار مي‌دهد. در مطالعات بين المللي، «سياست خارجي» عبارت ازتحليل اقدامات يك دولت در قبال محيط خارجي و شرايط معمولا داخلي مؤثر در تعيين اقدامات مزبور، «سياست بين الملل» مطالعه آن اقدامات به منزله جنبه‌اي از الگوي ...

ادامه متن در ادامه مطلب

کمیته روابط خارجی سنا گزارشی را تحت عنوان "دیپلماسی عمومی امریکا: زمانی برای برگشتن به بازی" منتشر کرده است که از دو جهت قابل ملاحظه است:اولا" به دلیل تخمین هایی که در باره موقعیت دیپلماسی عمومی آمریکا ارائه کرده؛ و دوما"، به دلیل تاکید مشهودی که بر ایران به عنوان رقیب خود در عرصه دیپلماسی عمومی کرده است.

گزارش را میتوانید با این لینک دانلود کنید: دانلود

چندی پیش نشستی در موسسه صلح برگزار شد که مسئولین بزرگی در زمینه دیپلماسی عمومی در باره نقش رسانه ها و در دیپلماسی عمومی امروزی سخن گفتند. فیلم آن قابل توجه است.

سخنرانان: گلسمن- جرجیان- کاپل- مک لافلین و ...

اولین شماره از نشریه تخصصی دیپلماسی عمومی توسط مرکز دیپلماسی عمومی، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی منتشر شد. این نشریه قرار است هر شش ماه یکبار منتشر شود. مطالب شماره اول شامل موارد زیر می شوند:

یادداشتهایی به اوباما

مصاحبه نهایی با جیمز گلاسمن

۵ سال پس از گزارش جرجیان

مطالعه موردی: المپیک پکن

لازم به ذکر است شماره اولین این نشریه بصورت آن لاین در وبسایت publicdiplomacymagazine.com قابل روئیت می باشد.

امروز جمعه 31 ژانويه در کنفرانسی شرکت کردیم که موسسه جان اف کندی برگزار کرده بود و ویلیام دروزدیاک (William M. Drozdiak) در باره "دولت اوباما و روابط بین قاره ای" صحبت کرد. وی که رئیس شورای آمریکایی امور آلمان است صحبتش را تحت مضمون تغییر ارائه کرد و در ابتدا هم با استناد به دیدگاه جدید اوباما نسبت به جهان اسلام و حضورش در العربیه و مشخص کردن میتچل برای امور خاورمیانه و دنیس راس برای امور ایران و نیز برنامه های آتی وی در باره سخنرانی در یکی از شهرهای بزرگ جهان اسلام (قاهره یا جاکارتا) از سیاست خارجی جدید اوباما گفت.

دروزدیاک که در جمع دانشجویان آمریکا شناسی برلینی حضور پیدا کرده بود از سه موضوع مهم به عنوان رویکرد جدید بین قاره ای اوباما گفت و گفت: اوباما در سه محور حقوق بشر (گوانتانامو)، گرمایش زمین (کاهش گازها)، و کاهش تصلیحات اتمی (با روسیه) رویکرد جدید و جدی خواهد داشت. او بطور کل رویکردی نسبتا" نرم در باره مسائل ایران داشت اما آغاز هر گونه مذاکرات با ایران را منتظر انتخابات در ایران دانست چرا که تمایل اوباما را در تعامل با کسی غیر از احمدی نژاد می دید.

در این جلسه که اساتید فرانسوی و آلمانی نیز حضور داشتند از بی اعتقادی فضای آکادمیک و نخبه این دو کشور نسبت به "تغییر واقعی" در سیاست های امریکا تحت رهبری اوباما گفتند و فضا به طور واضحی "ضد تغییر" بود! چرا که معتقد بودند اوباما در ساختاری حرکت می کند که به این راحتی امکان تغییر در آن نیست و البته خود وی نیز در برخی موارد هنوز به دنبال تغییر واقعی نیست. یعنی مثلا" رو آوردن وی به چند جانبه گرایی را نه از منظر "انتخاب و اراده" بلکه از منظر "نیاز و اضطرار" تفسیر می کردند. 

فیلمی کوتاه از سخنرانی دروزدیاک

              آینده دیپلماسی فرهنگی آمریکا با اوباما (۱)

این سئوال در ذهن بسیاری از مسئولین، محققین، و حتی مخاطبین دیپلماسی عمومی و فرهنگی آمریکا مطرح شده است و هماکنون بدنبال پاسخهایی برای آن می باشند. پس از مطالعه برخی از پیشنهادات و همچنین راهکارها برای خروج از "بحران دیپلماسی فرهنگی آمریکایی"  به این نتیجه رسیدم که هماکنون بطور قطع بسیاری از دست اندرکاران گذشته و حال آمریکایی و نیز محققان واساتید دانشگاهی در این زمینه معتقدند ساختار کنونی وزارت امور خارجه نمی تواند به درستی از عهده مسئولیت های فرهنگی خود بر آید و باید دستگاهی جدید بنا شود که همانند موسسات کشورهای اروپایی (آلمان: موسسه گوته، و بریتانیا: شورای بریتانیا) بتواند مستقل و بدور از مسائل مربوط به وزارت امور خارجه به کار خود بپردازد.

در باره نحوه و چگونگی عملکرد این ارگان هنوز طرح و یا پلان خاصی ارائه نشده است و بیش از هر چیز بر مدل موفق گذشته یعنی "USIA" یا همان آژانس اطلاعات آمریکا" تاکید می شود.

بهر حال علی رغم این مباحث باید منتظر بود و دید اوباما چه مقدار به شعار "تغییر" خود در بخش سیاست های فرهنگی آمریکا نیز پایبند است و این شعار را در چه بازه زمانی به اجرا خواهد گذاشت.

منابع:

 http://uscpublicdiplomacy.com/index.php/newswire/cpdblog_detail/the_future_of_american_cultural_diplomacy/

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/01/13/AR2009011303264.html